Δευτέρα, 09 Νοεμβρίου 2009


Η ιστορία του «Lili Marleen», του πιο διάσημου τραγουδιού του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου     klik


Το τραγούδι αυτό είναι το γνωστό σε όλους «Lili Marleen», το πιο διάσημο τραγούδι του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το οποίο η συλλογική μνήμη έχει ταυτίσει σαν έναν άτυπο ναζιστικό ύμνο, λάθος βέβαια αντίληψη, που δεν ισχύει, καθώς ούτε η υφή του ήταν ναζιστική, αλλά ούτε και η δημοφιλία του περιοριζόταν στο Γερμανικό και μόνο στρατόπεδο.
Είπαμε Β' Παγκοσμίου Πολέμου γιατί τότε βέβαια μελοποιήθηκε, η ιστορία όμως και η αναφορά του έχει τις ρίζες της στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα στο ποίημα που ο Γερμανός στρατιώτης Hans Leip με τίτλο «Das Lied eines jungen Soldaten auf der Wacht/The song of a young sentry» έγραψε το 1915 λίγο πριν φύγει για το Ρώσικο Μέτωπο.
Το όνομα Lili Marleen είναι ένας συνδυασμός από το Lili που ονομαζόταν η κοπέλα του στη Γερμανία και Marleen που ήταν μια νεαρή νοσοκόμα που η εικόνα της είχε χαραχτεί ανεξίτηλη στο μυαλό του Leip βλέποντας τη από τη σκοπιά του να χάνεται μέσα στην ομίχλη, (μπορούμε να υποθέσουμε ασφαλώς ότι θα ήταν εκπάγλου καλλονής).
Με βάση αυτά έγραψε το παρακάτω ποιηματάκι που στην γερμανική και αγγλική version του πάει κάπως έτσι:
1) Vor der Kaserne
Vor dem groίen Tor
Stand eine Laterne
Und steht sie noch davor
So woll'n wir uns da wieder seh'n
Bei der Laterne wollen wir steh'n
Wie einst Lili Marleen.
Unsere beide Schatten
Sah'n wie einer aus
Daί wir so lieb uns hatten
Das sah man gleich daraus
Und alle Leute soll'n es seh'n
Wenn wir bei der Laterne steh'n
Wie einst Lili Marleen.
Schon rief der Posten,
Sie blasen Zapfenstreich
Das kann drei Tage kosten
Kam'rad, ich komm sogleich
Da sagten wir auf Wiedersehen
Wie gerne wollt ich mit dir geh'n
Mit dir Lili Marleen.
Schon rief der Posten
Sie blasen Zapfenstreich
Das kann drei Tage kosten
Kam'rad, ich komm sogleich
Da sagten wir auf Wiedersehen
Wie gerne wollt ich mit dir geh'n
Mit dir Lili Marleen.
Aus dem stillen Raume,
Aus der Erde Grund
Hebt mich wie im Traume
Dein verliebter Mund
Wenn sich die spδten Nebel drehn
Werd' ich bei der Laterne steh'n
Wie einst Lili Marleen.
2) At the barracks compound,
By the entry way
There a lantern I found
And if it stands today
Then we'll see each other again
Near that old lantern we'll remain
As once Lili Marleen.
Both our shadows meeting,
Melding into one
Our love was not fleeting
And plain to everyone,
Then all the people shall behold
When we stand by that lantern old
As once Lili Marleen.
Then the guard to me says:
"There's tap call, let's go.
This could cost you three days."
"Be there in half a mo'."
So that was when we said farewell,
Tho' with you I would rather dwell,
With you, Lili Marleen.
Well she knows your foot steps,
Your own determined gait.
Ev'ry evening waiting,
Me? A mem'ry of late.
Should something e'er happen to me,
Who will under the lantern be,
With you Lili Marleen.

From my quiet existence,
And from this earthly pale,
Like a dream you free me,
With your lips so hale.
When the night mists swirl and churn,
Then to that lantern I'll return,
As once Lili Marleen.

Κυριακή, 08 Νοεμβρίου 2009

Η μετρίως εξυπνη μύγα.


Μια   μεγάλη  αράχνη  στο  παλιό  σπίτι  εφτιαξε  εναν  ιστό  ωραιότατο, για  να  πιάνει  μύγες.
Κάθε  φορά  που  μια  μύγα  ακουμπούσε  στον  ιστό  και  παγηδευόταν πάνω  του,
η  αράχνη  την  καταβρόχθιζε,ετσι  ωστε  οταν  θα  πέρναγε  καμιά  αλλη  μύγα  να  νόμιζε  οτι
ο  ιστός  ηταν  ενα  μέρος  ασφαλές  και  ησυχο,  να  ξεκουραστεί!
Μια  μέρα, μια μετρίως  εξυπνη  μύγα βούιζε γύρω  και  πάνω  απ' τον  ιστό  πολυ  ωρα  χωρίς
να  προσγειώνεται,  μέχρι  που  η  αράχνη   παρουσιάσθηκε  και  ειπε.
'' Ελα  μωρε  κάτω''
Η   μύγα  ομως   ηταν  αρκετα  εξυπνη  για  τα  κυλά  της  αράχνης κι  ειπε.
'' Ποτέ  δεν  προσγειώνομαι  σε  μέρη  που  δεν  βλέπω  να  υπάρχουν  κι  αλλες  μύγες  και
δεν  βλέπω  καθόλου  αλλες  μύγες  σπίτι  σας''
Ετσι   πέταξε  μακριά  μέχρι  που  εφθασε  σ' ενα  μέρος  οπου  υπήρχαν  πάρα  πολλές   μύγες.
Ετοιμαζόταν  να  εγκατασταθεί  ανάμεσα τους  οταν  μια  μελισσα  της ειπε.
''Στάσου, βλάκα, το  χαρτί  εχει  κόλλα. Ολλες  αυτές  οι  μύγες  ειναι  πιασμένες''
''Μην  εισαι  ανόητη'', ειπε  η  μύγα, ''απλώς  χορεύουν''
Κατεβηκε  λοιπόν  κάτω  και  κόλλησε στη  μυγοπαγίδα  μ' ολες  τις  αλλες μύγες.
ΕΠΙΜΥΘΙΟ..Δεν υπάρχει  ασφάλεια  στους  αριθμούς  ουτε σ' ο,τι  δήποτε  αλλο.

Σάββατο, 05 Σεπτεμβρίου 2009

Μια αλλη Εποχή



Λεύκωμα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων με εικαστικές και κοινωνικές «ειδήσεις» από παλιές φωτογραφίες και καρτ-ποστάλ. Πάνω η 5η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης το 1930



Περίπτερο ΑΛΑΤΙΝΗ [ΚΕΡΑΜΟΠΟΙΕΊΟ]
1928,Γ' ΔΕΘ, Επισκεψη Ελ. Βενιζέλου
1926 Πρώτη ΔΕΘ.
1927 Δεύτερο Ετος της ΔΕΘ.

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2009

Επαγγελματα που χαθηκαν


ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΟΣΑ ΘΥΜΑΜΑΙ

ΟΙ ΧΑΜΑΛΗΔΕΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Την εποχή εκείνη [ ο Συγγραφεας αναφερεται στη δεκαετία του '30 ] σου σε κάθε βήμα εβλεπες μεροκαματιάρηδες ανδρες ,σαμαρωμένους μ΄ ενα ειδικό ανθρώπινο σαμάρι σαν γυλιό, που δεν το βλέπεις τώρα[ εποχή μετα το '70] ουτε για δειγμα.
Κι ομως αυτά τα σαμάρια ηταν περασμένα σε πάρα πολλές ,ανθρώπινες πλάτες.
Ηταν οι χαμάληδες, οι σταθεροί και περιφερόμενοι, που δούλευαν κατα περίπτωση.
Οι σταθεροί δούλευαν μόνιμα σε περιορισμένο χώρο και περιοχή.
Αλλοι στα πολυχρωμα εμπορικά ιστιοφόρα καίκια που στόλιζαν την εποχή εκείνη απ' ακρη σε ακρη την παραλία,απ' το λιμάνι ως το Λευκό Πυργο,κι αλλοι μέσα στο λιμάνι.
[ Σημείωση δική μου.Αργότερα οι χαμάληδες αυτοί δημιουργησαν την πρώτη συντεχνία των λιμενεργατων].Αλλοι δούλευαν στα λαδαδικα και στις μεγαλες αποθήκες,παντου οπου γινότανε εμποριο και αλισβερίσι. Ειχε ο καθένας το πόστο του.
Οι περιφερόμενοι, ασύντακτοι και πιο παρακατιανοί, δουλευαν οπου ειχε δουλειά και, συνήθως, εκτελούσαν μεταφορες απο σπιτι σε σπίτι,απο μαγαζί σε μαγαζί, συχνά, ομως, και απο γειτονιά σε γειτονιά.
Ετσι εβλεπες ενα μπουφε να περπαταει στο δρόμο αλφαδιασμένος χιλιόμετρα ολοκληρα κι απο κάτω του το σαμάρι κι ο χαμάλης, κοντός, γερός, ιδρωμένος και ξυπόλυτος, με τις φαρδιές του πατουσες να πατανε βεντουζα στον δρόμο.
Μεταφορα αργη αλλά σίγουρη. Και καυσαέριο μηδεν.
Χαμάληδες ητανε ντόπιοι,Εβραίοι.Γύφτοι,Σταμπουλίδες,Αρμενηδες κι αλλη φτωχολογια.
Οποιος εχει γυρίσει τις γειτονιές αυτες,τα σοκκάκια με το καλντερημι,μπορει να μεταφερθεί ανετα στην εποχή εκείνη.
Αλλωστε πολλοί απο μας ,που στα νιατα μας κατηφορίζαμε κατα το λιμανι προκειμένου να απολαυσουμε τα ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΑΚΙΑ εχουμε εικονα απο το σαμαρι που χρησιμοποιούσαν οι λιμενεργατες.
Η Μετεξεληξη του Χαμάλι,που στηριξαν και δημιουργησαν εξαιρετικές οικογενειες, με παιδια διακεκριμένα [ με την σωστη του ορου εννοια ] στην κοινωνία της Θεσσαλονίκης΄.

Οι μνήμες του Λεωνίδα Ζησιάδη. * Εκτυπώσιμη σελίδα

Ο Λεωνίδας Ζησιάδης (1923-2000), μύστης της πόλης, ιχνηλάτης και αφηγητής εξαίσιος της συλλογικής της περιπέτειας, με γνώση βιωματική για την καθημερινότητα της Θεσσαλονίκης του ’30 και του ’40, μοιάζει να παίρνει αγκαζέ τον αναγνώστη των βιβλίων του (“Θεσσαλονίκη, όσα θυμάμαι”, 1991, “Στη Θεσσαλονίκη τότε”, 1993, “Συμεών ο πρόσφυγας”, 1995, “Θεώνη”, 1996, “Το αδιέξοδο”, 1997) και να περπατάει μαζί του σε δρόμους και συνοικίες της πόλης


“μέσα από τις καρτ-ποστάλ 1886-1917

Πέμπτη, 06 Αυγούστου 2009

Τοπική Αυτοδιοίκηση 1957


Εάν θελήσουμε να αποκτήσουμε μια πραγματική άποψη της νεότερης ιστορίας αυτού του τόπου,θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την παραδοχή ότι Ελλάδα δεν είναι ούτε υπήρξε ποτέ μόνο η Αθήνα.
Θα πρέπει ΄ν΄ανατρέξουμε στις ρίζες μας, έστω δυο τρεις γενιές πίσω, να ανασκαλέψουμε να μάθουμε την ιστορία της μικρής ιδιαίτερης πατρίδας του καθενός μας,αυτής που σε ωρες κρυφές από τους άλλους ''έρχεται στον ύπνο μας,και μας λυτρώνει'
Ποια ήταν?πως πορευόταν?γιατί ήταν περήφανη?γιατί ντρεπόταν?τι είχε προσφέρει?κι αν υποβαθμίσθηκε τι έφταιξε?
Είμαι σίγουρη πως τότε θα γνωρίσουμε τι έγινε στον τόπο αυτό,γιατί και πως μεταλλάχθηκε,ποιοι και γιατί άφησαν στην τύχη τους τις μικρές ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ.
Αφορμή για την δημοσιοποίηση των παραπάνω προσωπικών προβληματισμών που χρόνια τώρα με ταλανίζουν και έχω μεταλλαχθεί σε τυφλοπόντικα σε ότι έχει σχέση με τις δικές μου πολιτιστικές και πολιτισμικές ρίζες--καθώς είχα την θεία τύχη να καθίσω στα γόνατα μιας γιαγιάς, μιας Μάνας Τρανής,-γυναίκα που γεννήθηκε το 1882 και απόφοιτη Σχολαρχίου την Εποχή εκείνη...............
αφορμή λοιπόν πήρα όταν ανέτρεξα στην ιστορία του δικαιώματος ψήφου στην Ελληνίδα.
Σκοπός μου να μάθω περισσότερα απ'οσα ήξερα μέχρι σήμερα.
Στο ταξίδι αυτό που θα κρατήσει πολύ καιρό ακόμη για μένα, διαπίστωσα πως το 1954 για πρώτη φορά εξελέγησαν οι τρείς πρώτες Δημοτικοί Σύμβουλοι στο Δήμο Αθηναίων.!!!!!!!!!!
Αυτόματα μου ήρθε μια δύσοσμη λέξη στο στόμα ..............μένω στα πλαίσια της κοσμιότητας και ας θυμηθώ ----καθώς κάτι πρέπει να πω,διαφορετικά θα σκασω-αυτό που λένε οι Γιαννιώτες[ Βαριά Γιορτή,γραφιάδες του Αστεως].
Ταυτόχρονα πλημύρισα απο μια γλυκιά αίσθηση, καθώς έφερα στο μυαλό μου,την κοντούλα υπερήλικη [ετσι την γνωρισα]με το αεικίνητο βήμα και βλέμμα στα 95 της χρόνια, με τα καταλευκα αλλα πλουσια κοντα μαλιά δασκάλα και Νονά του Πατερα μου,της οποίας το όνομα περιλαμβάνεται στα μέλη του Κοινοτικού Συμβουλίου της μικρής μου Πατρίδας...............
ΑΠΟΣΠΑΣΜ Α ΠΡΑΚΤΙΚΟΥ της υπ'αριθμ.7-1957 εκτάκτου συνεδριάσεως του ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ. Αρ.Αποφασεως 35/1957.
Εν Ασβεστοχωρίω....................την 24 του μηνός Μαρτίου,του ετους 1957.....................................
Ακολουθούν τα ονόματα των παρόντων κοινοτικών συμβούλων
1.......
2......
3....
4.....
5....
6......
7.ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΖΙΑΝΝΑ.

Μια πρώτη αφιερωση τόσο στις γυναίκες του τόπου μου[θα ακουλουθήσουν σπουδαιότερα]οσο και στις μικρες πατρίδες που η κάθε μια της εχει γραψει ιστορία,που μερικοί αρνουνται να την γνωρίσουν


Κυριακή, 05 Ιουλίου 2009

Casa Bianca


Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΚΤΙΡΙΟΥ (1912 - 1997)
Η Casa Bianca κτίστηκε το 1912 από τον Dino Fernandez - Diaz σε οικόπεδο που είχε αγοράσει το 1911 στη συνοικία των Εξοχών, κοντά στην Αποθήκη των τραμ.
Ο Dino Fernandez ήταν ιταλός υπήκοος και επίλεκτο μέλος της εβραϊκής κοινότητας της πόλης. Το 1893, σε συνεργασία με τον οίκο Misrachi, είχε ιδρύσει το Ζυθοποιείο Όλυμπος στην περιοχή των Σφαγείων, στις εγκαταστάσεις του σημερινού εργοστασίου ΦΙΞ.
Η εξοχική έπαυλη των Fernandez – Diaz κτίστηκε σε σχέδια του ιταλού μηχανικού Piero Arrigoni και ονομάστηκε Casa Bianca από το όνομα της συζύγου του Dino Fernandez, Blanche (Bianca) Meyer. Ο Dino και η Bianca απέκτησαν τρία παιδιά, την Aline, τη Nina και τον Pierre. Στενά συνδεδεμένο με την ιστορία του κτιρίου είναι το ειδύλλιο της κόρης του Dino, Aline Fernandez με τον έλληνα αξιωματικό Σπύρο Αλιμπέρτη.
Ο Σπύρος Αλιμπέρτης, επιμελητής του Ασιεροσκοπείου Αθηνών, βρέθηκε στη Θεσσαλ­νίκη το 1912, ως υπασπιστής του διοικητή της 7ης Μεραρχίας του ελληνικού στρατού. Η τυχαία γνωριμία του με την Aline Fernandez στάθηκε η απαρχή μιας ρομαντικής ιστορίας που συγκλόνισε την πόλη και αποτέλεσε το θέμα μιας εκτεταμένης αρθρογραφίας στον τύπο της εποχής αλλά και σε μεταγενέστερες διηγήσεις. Η συντηρητική κοινωνία του 1912 δεν συνηγορούσε υπέρ ενός τέτοιου γάμου, μεταξύ μιας εβραίας και ενός χριστιανού, με αποτέλεσμα την εκούσια απαγωγή της Aline από τον Σπύρο Αλιμπέρτη και την τέλεση του γάμου τους στην Αθήνα την άνοιξη του 1914. Στη συνέχεια όμως ο Dino Fernandez έδωσε την συγκατάθεση του και το ζεύγος επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και εγκαταστάθηκε στο πατρικό σπίτι της Aline.
Το 1934 πεθαίνει η Blanche στο Παρίσι και το 1943 εκτελούνται από τους Γερμανούς ο Dino και ο γιος του Pierre στη Meina της Ιταλίας. Εκεί είχαν καταφύγει, μαζί με άλλους ιταλικής υπηκοότητας εβραίους της πόλης, σε μια προσπάθεια να αποφύγουν την αποστολή τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στο διάστημα της Κατοχής το κτίριο επιτάχθηκε από τους Ιταλούς, και αργότερα από τους Γερμανούς, ενώ ο όροφος του χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία από τον Ιταλό πρόξενο. Αργότερα, κατά την περίοδο 1964 - 1967, ο όροφος ενοικιάστηκε σε ιδιωτικό δημοτικό σχολείο.
Ο Σπύρος και η Aline Αλιμπέρτη συνέχιζαν να κατοικούν μέχρι τα βαθιά τους γεράματα στο κτίριο, όπου και πέθαναν με μικρή χρονική διαφορά το 1965.
Μετά τον θάνατο της Aline η Casa Bianca πε­ριέρχεται στην αδελφή της Nina Dervieux de Varez που ζούσε στο Παρίσι, η οποία πούλησε το κτίσμα στους Ν. και Γ.Τριάρχου και στη Σουζάνα Σολομών Μαλλάχ.
Το 1976 κηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο και από τότε χρονολογείται η τμηματική καταστροφή του κτιρίου με στόχο τον αποχαρακτηρισμό του και την τελική κατεδάφιση του.
Το 1990, μετά από σειρά μέτρων με στόχο τη διάσωση του κτιρίου και του περιβάλλοντα χώρου του, η Casa Bianca περιέρχεται στον Δήμο Θεσσαλονίκης, ο οποίος προχωρά στην ανάθεση σύνταξης ειδικής μελέτης αποκατάστασης κατ στη συνέχεια στην υποδειγματική αναστήλωση του κυρίου.

Παραλία Θεσσαλονίκης 1900-1917

Γύρω στα 1890. Η παραλιακή ακτή έχει τη μορφή που πήρε το 1874. Είναι απολύτως ευθυγραμμισμένη, μέχρι το φρούριο του Βαρδάρη και διακρίνεται στο βάθος η κόλπωση του Μπες Τσινάρ. (συλλογή Β. Μαυρομάτη)
Παραλία - Λιμάνια - Λευκός Πύργος, Η μάχη της μνήμης. Γ. Αναστασιάδης- Ε. Χεκίμογλου. Φωτ. Συλλογή Ν.Φ.Πολίτη. Εκδ. University Studio Press

Δεύτερη έμπληση της θάλασσας έγινε το 1900 και δημιουργήθηκε ο πρώτος προβλήτας του λιμανιού. Διακρίνεται, σε φάση της εξέλιξής της, η επιχωμάτωση που έγινε για τη δημιουργία του προβλήτα.


Η αποβάθρα της πλατείας Ελευθερίας από την προκυμαία


Άποψη της αποβάθρας με τα δύο κιόσκια στον άξονα της πλατείας Ελευθερίας

Άποψη του λιμανιού


Το κτίριο του Τελωνείου