ΣΤΡΟΒΙΛΙΣΜΑΤΑ

Ο Χριστός χριστιανός ούτε ήταν ούτε δήλωσε ποτέ

2010-12-06T02:18:00.000-08:00

Προς Ανθιμον Α΄ Επιστολή

Κώστας Γεωργουσόπουλος

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Κάθε άνθρωπος είναι πνευματικός επειδή από τη φύση του έχει πνευματικότητα. Ο Μητροπολίτης Ανθιμος όμως φαίνεται πώς διαφωνε. Ο πάντα απροσδόκητος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος, συναγωνιζόμενος σε δημοσιότητα και δημαγωγία τον συμπολίτη του πολιτικό Ψωμιάδη, σε άρθρο του στην «Καθημερινή» (21-11-2010) ανάμεσα σε άλλα άρρητα και αθέμιτα εθέσπισε δογματικά:
«Πνευματικός άνθρωπος χωρίς χριστιανισμό δεν υπάρχει».
Δάσκαλος πενήντα χρόνια δεν συνάντησα μεγαλύτερη μπούρδα ούτε από τους πλέον θρασύτατους μαθητές μου.
Τι σημαίνει η έννοια πνευματικότητα, άνθρωπέ μου;
Ολα τα εις-ότης ουσιαστικά της ελληνικής, αρχαίας και νέας σημαίνουν την ιδιότητα, την ικανότητα. Η ιερότητα είναι η ιδιότητα του ιερού, η τιμιότητα του τίμιου, η ιδιότητα του... ίδιου.

Αρα πνευματικότητα είναι η λειτουργία ενός οργάνου της ανθρώπινης υπόστασης που αναφέρεται στην ικανότητά του να παράγει ό,τι πλάστηκε από τη φύση (και από τον Θεό; Από τον Θεό) να παράγει πνεύμα, δηλαδή ικανότητα χειρισμού και εκμετάλλευσης των λειτουργιών του οργάνου που παράγει πνευματικό προϊόν, του εγκεφάλου, του μυαλού.

Αρα πνευματικότητα είναι η ιδιότητα που έχει ο άνθρωπος να αναπτύσσει τις δράσεις του φτάνοντας στα φυσικά όρια της δοσμένης από τη φύση (ή τον Θεό) λειτουργίας του. Εγκεφαλικές, νοητικές λειτουργίες μας διδάσκει η φυσιολογία, η ζωολογία κ.λπ., έχουν και τα έντομα και τα ερπετά και τα πτηνά και τα τετράποδα ζώα.

Σκεφτείτε, παναγιώτατε, πως ο τρόπος που συμπεριφέρεται ένα χάμστερ στην πείνα, στη δίψα, την ερωτική επιθυμία ή στην ύπαρξη του πόνου, της στενότητας χώρου, της μόλυνσης του περιβάλλοντος ή της άμυνας του οργανισμού του σε μεταδοτικές ασθένειες ή σε νεοπλασίες, χρησιμεύει στον τρόπο που θα αντιδράσει σε ανάλογες καταστάσεις ένας Πάπας, ένας Πατριάρχης ή ο μαφιόζος Ντίλινγκερ, ο Αγιος Νεκτάριος και ο Καλβίνος, ο σεΐχης Χουσεΐν και ο Δαλάι Λάμα.

Ολοι αυτοί και όλοι όσοι λίγο πολύ τους μοιάζουμε ως ανθρώπινα όντα διαθέτουμε πνευματικότητα, διανοούμαστε, σκεπτόμαστε, σχεδιάζουμε, δημιουργούμε νέες μορφές, ονειρευόμαστε, συνωμοτούμε, συκοφαντούμε, χλευάζουμε ή ρητορεύουμε σε μπαλκόνια, άμβωνες, βήματα ή στη συνέλευση των ενοίκων της πολυκατοικίας.

Οποιου ποιού πνευματικότητα και αν διαθέτει κανείς, ΥΠΑΡΧΕΙ.
Πώς κατακρημνίζεται στην ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ όποιου δεν έχει η πνευματικότητά του χριστιανισμό;
Και ποιου χριστιανισμού την ποιότητα; Του ορθόδοξου, του καθολικού, του προτεσταντικού;
Κατά τη δογματική σας πνευματικότητα πόσο δικαιούται να ΥΠΑΡΧΕΙ ένας πνευματικός άνθρωπος με χριστιανισμό αλλά που πιστεύει ότι το Αγιο Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού; Και πόση πνευματικότητα και ύπαρξη αναγνωρίζεται σε ανθρώπους σαν τον Λούθηρο, τον Τουρκοεμάδα, τον Αρειο, τον Νεστόριο, τους παυλικιανούς;

Οπως βλέπετε παραμένω στα όρια της χριστιανοσύνης σας, γιατί εκ των θέσεών σας ο Ομηρος, ο Σωκράτης, ο Αισχύλος, ο Θουκυδίδης, ο Σενέκας, ο Οράτιος, ο Κομφούκιος, ο Βούδας, ο Μαρξ, ο Νίτσε, ο Καντ, ο Βολταίρος, ο Δαρβίνος, ο Σαρτρ, για να μείνω σε λίγα παραδείγματα, είτε διότι οι μητέρες τους είχαν την απρονοησία να τους γεννήσουν πριν από τον Χριστό ή οι γονείς τους αδιαφόρησαν και τα τέκνα τους, κατέληξαν στην αθεΐα, άρα ως αντίχριστοι όχι μόνο δεν είναι πνευματικοί άνθρωποι, αλλά νέτα σκέτα δεν υπάρχουν.

Γνωρίζετε, πανιερώτατε, πως ο Χριστός χριστιανός ούτε ήταν ούτε δήλωσε ποτέ, όπως εξάλλου και ο Μαρξ και ο Βούδας δεν υπήρξαν μαρξιστές ή βουδιστές.

Γνωρίζετε την ιστορία του χριστιανικού δόγματος, άγιε Θεσσαλονίκης, και γνωρίζετε την έριδα Πέτρου και Παύλου, ο πρώτος έβλεπε τον Χριστό ως ρεφορμιστή της εβραϊκής παράδοσης εντός των ορίων της συναγωγής.

Ο δεύτερος, ρωμαίος πολίτης, άρα με το σύνδρομο του Ιmperium και μαθητής των ελλήνων σοφιστών της Τύρου, πίστευε στην παγκοσμιότητα της διδασκαλίας του Ιησού. Αυτός και ο ελληνίζων Ιωάννης του Λόγου δημιούργησαν το δόγμα, την Εκκλησία (η λέξη «εκκλησία» εμφανίζεται στην Παλαιά Διαθήκη στη μετάφραση των Εβδομήκοντα!) και ο όρος «χριστιανισμός» και «χριστιανός» εμφανίστηκε πολύ αργότερα.

Και ο όρος χριστιανισμός περιέχει και τον Δάντη και την Ιερά Εξέταση και τον Αυγουστίνο και τη Σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου και τον Μακιαβέλι και τον Ντοστογιέφσκι, τον Μουσολίνι του κονκορδάτου και τον Παπαφλέσσα και τον Πατέρα Ανυπόμονο, δίπλα στον Βελουχιώτη και τον κερδαλεόφρονα Εφραίμ.

Για ποια λοιπόν πνευματικότητα ποιου χριστιανισμού μιλάτε;

Προσέξτε, πανοσιολογιώτατε, μήπως κανένας ερευνητικός νεανίας σας θυμίσει πως ολόκληρη η αρχιτεκτονική του χριστιανικού ναού, η δομή και τα συστατικά στοιχεία της Θείας Λειτουργίας του Βασιλείου/ Χρυσοστόμου είναι αντιγραφή της αρχαίας τραγωδίας, μήπως αποκαλύψει πως όλο το θεωρητικό οπλοστάσιο της χριστιανικής πνευματικότητας (πρόσωπο, κάθαρση, λειτουργία, υπόσταση, σπερματικός Λόγος, θυσιαστήριο, κοινωνία, κένωση, ομοίωσις, Κοίμησις) ανήκει στην ανύπαρκτη χωρίς χριστιανισμό αρχαία πνευματικότητα και κυρίως στους στωικούς, ένας από τους οποίους ήταν ο πρώτος επίσκοπος Αθηνών, χειροτονηθείς από τον Παύλο, Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης!!
Από το:http://pentalia.blogspot.com/2010/12/blog-post_2602.html

Σχολιο. Αυτους τους Δασκαλους , αυτον τον ορθο και ουδολως ακαταληπτο λογω, προσπαθησαν χρονια τωρα, ν΄ αποβαλουν απο την Ελληνικη Παιδεια [ Σχολεια- Πανεπιστημια] η νεα μορφη πληροφορησης αρνειται να τους φερει σε επαφη με τον Πολιτη, καθως ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ !!!!! εχει την δυνατοτητα ν' αντιμετωπιζει με επιχειρηματα στα οσα αντιτιθεται και οχι με κραυγες που ειναι στοιχειο απαραιτητο για τον ΦΑΝΑΤΙΣΜΟ του λαου ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΩΣ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΤΟΥ

ΝΟΕΜΒΡΗΣ 17 1973.............ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

2010-11-17T01:53:00.000-08:00

1973. Τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης.

14 από τα παιδιά του Πολυτεχνείου της Θεσσαλονίκης.

Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία!

Τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Είχε και η Θεσσαλονίκη το δικό της “Πολυτεχνείο”, τις δικές της μεγάλες αντίστοιχες αντιδικτατορικές- και πολύ λίγο μέχρι σήμερα γνωστές- εκδηλώσεις. Βέβαια, τα γεγονότα στην Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης, εκείνο το σημαδιακό Νοέμβρη του 1973, δεν ήταν στην ίδια έκταση με τα αντίστοιχα γεγονότα της Αθήνας, ούτε είχαν τις ίδιες πανελλαδικές διαστάσεις, ούτε θύματα.

Παρ΄όλα αυτά όμως, η αντιδικτατορική εξέγερση και στο Πολυτεχνείο της μακεδονικής πρωτεύουσας, αποτέλεσε ένα σπουδαίο αντιφασιστικό γεγονός που καταχωρήθηκε με χρυσά γράμματα στο βιβλίο της πάλης του λαού μας, ενάντια στην ξενοκίνητη δικτατορία της χούντας.

Ενα λάθος τακτικής και μια μηχανιστική μεταφορά της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, της Αθήνας και στη Θεσσαλονίκη, απο την επιτροπή κατάληψης, στέρησαν τη δυνατότητα ευρύτερης λαϊκής συμμετοχής στα γεγονότα της Θεσσαλονίκης, καθώς την περίοδο εκείνη, η Πολυτεχνική Σχολή βρίσκονταν στο πιο απομακρυσμένο σημείο της πανεπιστημιούπολης, χωρίς δρόμους προσπέλασης. Ομως αυτό, δεν σημαίνει πως η εξέγερση των φοιτητών του Α.Π.Θ. ήταν ασήμαντη. Ισα- ίσα μάλιστα, καθώς τα γεγονότα υπήρξαν απόρροια του φοιτητικού αντιδικτατορικού κινήματος που αναπτύχθηκε στα χρόνια της δικτατορίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

H συμμετοχή φοιτητικών αντιδικτατορικών οργανώσων, κυρίως της “Αντι-Εφεε” και του Ρήγα Φεραίου σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας ήταν πάρα πολύ σημαντική, λέει ο οδοντίατρος Γιάννης Βασιλειάδης, τέως αντιδήμαρχος Ευόσμου, αναφέροντας ως παράδειγμα τη δραστηριότητα των δύο οργανώσεων στο ψευτοδημοψήφισμα της χούντας. Εκείνη την ημέρα, κρεμάστηκαν δεκάδες πανώ, διανεμήθηκαν εκατοντάδες τρυκάκια και προκηρύξεις, μοιράστηκε ο παράνομος τύπος.

“Υπάρχουν περιοχές ολόκληρες, όπως το Φάληρο και η Αγία Τριάδα, όπου κάθε μήνα ρίχναμε στα γραμματοκιβώτια αντιδικτατορικό υλικό. Και βέβαια, αποκορύφωμα όλης αυτής της δραστηριότητας ήταν οι εκδηλώσεις της Θεσσαλονίκης. Αν και υπάρχουν πολλοί στη Θεσσαλονίκη που δεν ξέρουν ότι έγιναν ανάλογες εκδηλώσεις και στην πόλη μας. Και μπορεί να μην είχαμε τους νεκρούς, αλλά και τους τραυματίες, τις συλλήψεις, το ξύλο, το μάζεμα στην ασφάλεια τα είχαμε όλα αυτά”, προσθέτει.

Φοιτητικές εκδηλώσεις, αρχίζουν να εμφανίζονται στη Θεσσαλονίκη μαζικά από τις αρχές του 1972, αρχικά σαν αντίδραση στις συνελεύσεις που προσπάθησαν να πραγματοποιήσουν οι εγκάθετοι της χούντας στους κλαδικούς συλλόγους, όπου υπήρξε η πρώτη μαζική παρέμβαση των δημοκρατικών φοιτητών, κατά της παρωδίας των εκλογών που έγιναν το φθινόπωρο του 1972 μέσα σε ένα όργιο τρομοκρατίας απο ασφαλίτες, τραμπούκους και λοκατζήδες μέσα στο πανεπιστήμιο. Και οδηγούμαστε πλέον στο μεγάλο άνοιγμα και τη μαζικοποίηση του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος από την άνοιξη του 1973.

Στα τέλη του Φλεβάρη του 1973 οργανώνεται μια πρώτη μεγάλη ανοιχτή εκδήλωση του αντιδικτατορικού φ.κ με αφορμή τη συγκέντρωση της φυσικομαθηματικής σχολής του Α.Π.Θ. Μετά τη κατάληψη της Νομικής στην Αθήνα, η διορισμένη από τη χούντα διοίκηση της ΦΕΑΠΘ, προσπάθησε να συγκαλέσει συγκέντρωση στη ΦΜΣ της Θεσσαλονίκης με σκοπό να εγκρίνει τα μέτρα στράτευσης των φοιτητών και να καταδικάσει την κατάληψη της Νομικής.

Αυτή η συγκέντρωση, με τη μαζική συμμετοχή των δημοκρατών φοιτητών, μετατράπηκε στην πρώτη μεγάλη αντιδικτατορική συγκέντρωση των φοιτητών στη Θεσσαλονίκη. Την άλλη ημέρα έγιναν συγκρούσεις στη ΦΜΣ με συνέπεια να τραυματιστεί σοβαρά στο κεφάλι ο Βασίλης ο Μπελαής.

Τα γεγονότα της Αθήνας, εκείνο τον ηρωικό Νοέμβρη του 1973, έγιναν γνωστά στη Θεσσαλονίκη την Πέμπτη 16 Νοέμβρη. Και μάλιστα οι ειδήσεις που κατέφθαναν έλεγαν ότι πέρα απο την κατάληψη του Πολυτεχνείου στην Αθήνα, υπάρχει κατάσταση ξεσηκωμού. Ετσι για τους φοιτητές της Θεσσαλονίκης ήταν αυτονόητο, ότι εφ΄όσον η Αθήνα ξεσηκώθηκε και οι Θεσσαλονικείς χωρίς χρονοτριβή έπρεπε να ακολουθήσουν.

Ετσι αμέσως τα βλέμματα όλων στράφηκαν προς το πανεπιστήμιο. Και συνέπεσε τις μέρες εκείνες να γίνονται συνελεύσεις σχολών στο Πολυτεχνείο γεγονός που ευνόησε την κατάληψη. Από την Παρασκευή 17 Νοέμβρη το πρωϊ, άρχισαν να εισέρχονται μαζικά οι φοιτητές στην Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης. Οι φοιτητές της κάθε σχολής έκαναν συνελεύσεις εκλέγοντας την επιτροπή τους και από αυτές τις επιτροπές στη συνέχεια εκλέχτηκε και η Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή της κατάληψης, της οποίας το πρώτο μέλημά της, ήταν να οργανώσει τις λειτουργίες μέσα στο χώρο του Πολυτεχνείου. Ετσι, δημιουργήθηκαν επιτροπές περιφρούρησης, σίτισης, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

Το απόγευμα, νωρίς, όταν πια είχε πλημμυρίσει το Πολυτεχνείο από τους φοιτητές, άρχισε και η πολιορκία του χώρου από την ασφάλεια. Νωρίς μάλιστα, οι αστυνομικοί, αφού έσπασαν με τούβλα και πέτρες τα παράθυρα από την πίσω πλευρά του Πολυτεχνείου, προσπάθησαν να μπούνε μέσα, αποκρούστηκαν όμως από τους συγκεντρωμένους φοιτητές.

Γύρω στις 7 με 8 το βράδυ, άρχισε να λειτουργεί και ο ραδιοφωνικός σταθμός που είχε εγκατασταθεί στα υπόγεια της Αρχιτεκτονικής Θεσσαλονίκης. Κατά τις 9 μ.μ, άρχισαν να καταφθάνουν οι ειδήσεις από την Αθήνα ότι γίνονται συγκρούσεις, ότι υπάρχουν νεκροί και τραυματίες.

“Παρ΄όλα αυτά, ήταν τέτοιο το ηρωϊκό κλίμα που είχε δημιουργηθεί στους συγκεντρωμένους φοιτητές, ώστε αν και υπήρχε η δυνατότητα να απομακρυνθούν, από κανενός το μυαλό δεν πέρασε η σκέψη για αποχώρηση, ούτε υπήρξε ηττοπάθεια και πανικός. Αντίθετα, ψύχραιμα αντιμετώπισαμε την κατάσταση”, λέει ο Γιάννης Βασιλειάδης.

Από τα μεσάνυχτα, πέρα απο την αστυνομία και τους εγκάθετούς της ο χώρος του Πολυτεχνείου είχε περικυκλωθεί και από στρατό. Από λοκατζήδες και τεθωρακισμένα.

Η εκκένωση του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης, έγινε στις 4 το πρωϊ του Σαββάτου, κάτω απο την απειλή ότι τα άρματα μάχης θα αρχίσουν τον κανονιοβολισμό της Σχολής. Ηδη, είχαν καταφθάσει τα τανκς μπροστά στην πύλη του Πολυτεχνείου και γύρω ήταν παραταγμένοι οι λοκατζήδες και οι αστυνομικοί. Μετά από αυτό υπήρξε συνεννόηση αστυνομία και φοιτητών ότι δεν θα υπάρξουν συλλήψεις και με αυτό τον όρο άρχισε η εκκένωση. Ομως η συμφωνία αθετήθηκε και έτσι, εκείνο το βράδυ στην έξοδο του Πολυτεχνείου πιάστηκαν 250 συνολικά άτομα τα οποία και μεταφέρθηκαν στην ασφάλεια.

Λίγο αργότερα 14 από τους φοιτητές και εργάτες, που μετείχαν στα γεγονότα του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης, συνελήφθησαν για την αντιδικτατορική τους δραστηριότητα μέσα από τις γραμμές της Αντι-Εφεε και της ΚΝΕ και μετά απο άγρια βασανιστήρια, κλείσθηκαν στις στρατιωτικές φυλακές Θεσσαλονίκης.

Η χούντα όμως δεν πρόλαβε να τους δικάσει, όπως σκόπευε, αλλά κατέρρευσε στις 24 Ιουλίου 1974 και έτσι μερικές μέρες αργότερα αφέθηκαν ελεύθεροι. Επρόκειτο για τους: Ακριτίδη Παναγιώτη, Βασιλείου Στέλιο, Βασιλειάδη Γιάννη, Γαλανό Χρήστο, Γκαγκανιάρα Αλέκο, Δεμουρτζίδη Βασίλειο, Ιωαννίδη Δημήτριο, Κοκολίδη Γρηγόρη, Καπλάνη Νίκο, Μπετσιμέα Γεράσιμο, Νάσκο Ρούλη, Οικονόμου Πέτρο, Τερζή Περικλή, Υψηλάντη Κούλη.

Θεσσαλονικη ενα υπεροχο παραμυθι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Μερος 1ο

2010-02-21T02:57:00.000-08:00

.Η πολη της Θεσσαλονικης ειναι αρχικα το επινειο της Πελλας.

Βαση εμπορικου και πολεμικου Ναυτικου.

Περνουν οι αιωνες και η Θεσσαλονικη ονομαστη πλεον σε ολον τον τοτε γνωστο κοσμο

αποκτα την Αιγλη της

'' πολυανθρωπου' 'ευανδρουσας' 'πανευφημης' 'θεαφυκτου' 'πηγης πολιτισμου'

Αιωνια Πολης.

Αν τυχει και περπατας στην Παραλια της την ωρα του Ηλιοβασιλεματος

''εσυ που την .αγαπησες και την εζησες''

αλλα και συ που την επισκεπτεσαι με ανοιχτη καρδια ..

αφουγκραζεσαι τον ψιθυρο της νυχτας που ερχεται και σου μιλα για την θλιμενη

Βασιλησα Θεσσαλονικη .

Τοτε η μνημη επιστρεφει στις ΡΙΖΕΣ και στις Καταβολες .

Αν τυχει [ οχι σπανια ] και περπατας μεσα στο πεπλο της Ομυχλης τοτε

μαζι με το πουσι που διαπερνα την επιδερμιδα μεχρι την ψυχη σου μπορεις να δεις

την Θεσσαλονικη που χαθηκε.

Δεν ειναι η 'Ερωτικη Πολη' με την εννοια που της αποδιδεται,

ειναι η ΑΠΟΚΡΥΦΗ πολη που καλει και προκαλει να την γνωρισεις.

Μια πολη που πηρε το Ονομα μιας συζυγου δεν μπορει παρα να ειναι ενα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ.

Ως γνωστον τα παραμυθια θελγου

κλικ στο εγγραφο...

..μετα δε Αξιον Εχεδωρος εν σταδιοις εικοσιν ,ειτα Θεσσαλονικεια Κασσανδρου ΚΤΙΣΜΑ

εν αλλοις τετταρακοντα και η Εγνατια οδος, επωνομασε δε την πολιν απο

της εαυτου γυναικος Θεσσαλονικης , Φιλιππου δε του Αμυντου θυγατρος, καθελων

τα εν τη Κρουσιδι πολισματα και τα εν τω Θερμαιω κολπω περι εξ και εικοσι και συνοικισας

εις εν. η δε μητροπολις της νυν Μακεδονιας εστι

των δε συνοικισθεντων ην Απολλωνια και Χαλαστρα και Θερμα και Γαρησκος

και Αινεα και Κισσος.

Σημειωση. ''Γεωγραφικα'' βιβλιο 7,Στραβων.

Αποκριατικα Τραγουδια που κουβαλαω μαζι μου...........

2010-02-14T02:58:00.000-08:00

.......................ταυτοχρονα, πρεπει να ομολογησω πως με την δημοτικη μουσικη

δεν ειχα, ουτε εχω τις καλυτερες των σχεσεων.

Τα τελευταια χρονια οταν καποια απο αυτα ακουσθηκαν με ορχιστικη επενδυση

τοτε αντιληφθηκα τον πλουτο της δημοδους ποιησης.

Τα δυο τραγουδια που παραθετω ισως χαραχθηκαν βαθια μεσα μου για δυο λογους.

1ος. Ακουγοταν σε αραβωνες ,γαμους και Αποκριες

2ος. Ειχαν Χαρουμενο και Ελαφρυ Ρυθμο.

Και τα δυο ανοικουν στο χορο που ονομαζεται ''Συρτος Πηδηχτος''

Χωρις να παιρνω και ορκο, ετσι το γνωρισα.

ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΕΡΕΣ ΜΕΛΕΤΩ.

Σαραντα μερες μελετω

να παω στον πνευματικο

δεν τον ευρισκω μοναχο.

Μια Κυριακη, πρωι πρωι

παω τον βρισκω στο καλλι.

Παπα μου ξομολογα με

τα κριματα μου ρωταμε.

Τα κριματα σ' ειναι πολλα

κι' αγαπη μην καμεις πια,

Αν αρνηθεις, εσυ παπα

τον αρτο και την λειτουργια

τοτες και γω θα αρνηθω

αυτην   την νεα π' αγαπω.

ΖΟΥΡΛΕΝΟΜΑΙ    ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΟΥ.

Ζουρλενομαι μανουλα μου
για μια γειτονοπουλα μου[δις]
Συρε μανουλα μ' πεστηνε
κρυφα κουβεντιασε τηνε.

Μετα χαρας σου γυοκα μου
να παρω και [δις] την ροκα μου.
Παιρνει την ροκα της και παει
βρισκει την κορη που κενταει.

Καλη σου μερα λυγερη
καλως τη μανα[δις] μ' την χρυση.
Κορη μ' ο γιος μου σ΄ αγαπει
κι' αντρεπεται[δις] να σου το πει.

Αν μ' αγαπαει και ντρεπεται
στο σπιτι μου [δις] γιατ' ερχεται;;
-Πες του να ερθει το πρωι
να πιουμε τον καφε μαζυ.
πες του να ερθει η ωρα εννια
να κοινηθουμ' [δις] αγκαλια.

Οπως καταλαβατε ως γιος απο καταβολης κοσμου χρειαζοταν να ψησει την ''σκυλα' μανα να πει το ναι!!!!

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1910-1915

2010-02-09T01:42:00.000-08:00

κλικ στην φωτο για μεγενθυση

Η Ζωη που περναει και χανεται....................................

2010-02-09T01:16:00.000-08:00

Ένας πατέρας γυρίζει σπίτι από την εργασία του αργά, κουρασμένος και εκνευρισμένος, για να βρει τον πέντε ετών γιο του να τον περιμένει στην πόρτα.

-Μπαμπά, μπορώ να ρωτήσω κάτι;

-Ναι, βεβαίως, τι είναι;

-Μπαμπά, πόσα παίρνεις σε μια ώρα;

-Αυτό δεν είναι δίκη σου δουλειά, απάντησε θυμωμένος ο πατέρας.

-Θέλω ακριβώς να ξέρω. Παρακαλώ, πες μου πόσα παίρνεις σε μια ώρα;

-Εάν πρέπει να ξέρεις, παίρνω 40 ευρώ την ώρα.

-Ωχ! Μπαμπά, σε παρακαλώ, μπορείς να μου δανείσεις 20 ευρώ;

-Εάν ο μόνος λόγος που ρώτησες είναι να δανεισθείς κάποια χρήματα, για να αγοράσεις ένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες αηδίες, τότε να πας κατευθείαν στο δωμάτιο σου και στο κρεβάτι σου. Δεν εργάζομαι σκληρά καθημερινά για τέτοιες παιδαριώδεις επιπολαιότητες.

Το μικρό παιδί πήγε ήσυχα στο δωμάτιο του και έκλεισε την πόρτα. Ο μπαμπάς κάθισε σκεπτόμενος την ερώτηση του παιδιού και νευρίαζε όλο και περισσότερο. «Πώς τόλμησε να υποβάλει τέτοια ερώτηση, για να πάρει μόνο κάποια χρήματα;».

Μετά από μια περίπου ώρα ο μπαμπάς είχε ηρεμήσει και σκέφθηκε: «Ίσως είναι κάτι που πρέπει πραγματικά ν΄αγοράσει ο μικρός με τα 20 ευρώ. Και δεν ζητάει χρήματα πολύ συχνά». Πήγε στην πόρτα του δωματίου του παιδιού και την άνοιξε.

-Κοιμάσαι, γιε μου; Ρώτησε.

-Δεν κοιμάμαι, απάντησε το αγόρι.

-Σκεφτόμουν ότι ίσως ήμουν πολύ σκληρός μαζί σου νωρίτερα. Ήταν μια μεγάλη μέρα και έβγαλα την κούραση μου σε σένα. Εδώ είναι τα 20 ευρώ που μου ζήτησες». Το παιδί έτρεξε κατ΄ευθείαν επάνω του χαμογελώντας.

-Σ΄Ευχαριστώ, μπαμπά, φώναξε. Κατόπιν πάει στο μαξιλάρι του και βγάζει από κάτω κάποια τσαλακωμένα χρήματα. Ο πατέρας, μόλις βλέπει ότι το παιδί έχει ήδη κάποια χρήματα, αρχίζει να νευριάζει, ενώ εκείνο αρχίζει να μετράει σιγά τα χρήματα του και κοιτάζει τον μπαμπά του, που το ρωτά:

-Γιατί θέλεις περισσότερα χρήματα, εφόσον έχεις ήδη μερικά;

-Μπαμπά, έχω 40 ευρώ τώρα. Μπορώ να αγοράσω μια ώρα του χρόνου σου; Σε παρακαλώ, έλα αύριο νωρίς στο σπίτι. Θα ήθελα πολύ να φάμε μαζί.

Ο πατέρας ένοιωσε συντετριμμένος. Αγκάλιασε το μικρό γιο του και τον ικέτευσε να τον συγχωρήσει!

Το πιο πολύτιμο «πράγμα» που έχουμε είναι ο χρόνος! Ας μην τον δαπανούμε αλόγιστα επειδή είναι το μόνο που δεν γυρίζει πίσω…

ΣΧΟΛΙΟ. Το παραπανω υπεροχο κειμενο μου εστειλε ο Φιλος ΤΣΟΥΚΝΙΔΑ.
ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΕ, ειναι πολυ ευκολο να συμβει. Προσωπικα εχοντας την μονιμη παρουσια μιας νεας ''γιαγιας'' ,της μητερας μου, που στην ουσια νταντευε ολους μας........................ειχα αντικαταστησει τον χρονο παρουσιας με τον ΠΟΙΟΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟ ,οπως λεγεται σημερα.
Ευτυχως που ειχαμε δημιουργησει σχεσεις με το παιδι μας'',ισοτιμες'' τηρουμενων των αναλογιων παντοτε.
Η συζητηση ειχε εμπαιδωθει στις σχεσεις μας, γεγονος που εσωσε την σχεση μου με το παιδι μου,οταν σε ηλικια 9 χρονων μου ειπε
*****Μαμα, οι αλλες μαμαδες διαβαζουν μαζι με τα παιδια τους****
Ο Πιτσιρικας δεν ειχε κανενα απολυτως προβλημα, καθως ειχε τελειωσει τα παντα αμεσως μετα την επιστροφη απο το σχολειο , μεχρι την ωρα επιστροφης μας απο το γραφειο και καθομασταν στο Τραπεζι [ αλλωστε φροντιζε η γιαγια γι' αυτο] Το βραδυ πριν τον υπνο γινοταν ο ελεγχος της προετοιμασιας για την επομενη.
Στο σχολειο διακρινοταν.
Κι' ομως το ειχε αναγκη,. Η συγκλονιστικη για μενα αποκαλυψη εσωσε την σχεση μου με τον γιο μου.
Πολυ απλα.
Την ωρα που διαβαζε , διαβαζα και γω την εφημεριδα μου η καποιο βιβλιο στον προσωπικο του χωρο
Θυμαμαι με συγκυνιση ,πως ηθελε να μ' ευχαριστησει κι ' ερχονταν απο καιρου σε καιρο να με ρωτησει αν οσα γραφει ειναι σωστα!!!!!!!!.να με ρωτησει κατι σχετικο με το μαθημα, ενω γνωριζα πως το ηξερε!!!!!

Xρηστικα . 1ον Το Σαπουνι

2010-01-26T04:12:00.000-08:00

Πως ηταν οι Παναρχαιοι μας Προγονοι;;

Ενα ειναι σιγουρο --οτι δεν ελαμπαν!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ο λογος για την καθαριοτητα.

---Στην εποχη του Ομηρου το νερο ηταν το κυριωτερο απορρυπαντικο. Και μονο στους

μεταγενεστερους χρονους αρχισαν να χρησιμοποιουν οι αρχαιοι, για το λουτρο τους

το ''ρυμμα''

Η Συνταγη. λιγο ασβεστη, νιτρο και χωμα Κιμωλου.......

Ομως η ''Ελληνιδα Νοικοκυρα'' παντα απαιτητικη, παντα ανικανοποιητη, ανακαλυψε

σιγα-σιγα αποτελεσματικοτερα μεσα, διαφορα σαπωνοειδη φυτα, σταχτη απο ξυλο

και φυσικη σοδα.

***τωρα βεβαια δεν γνωριζουμε ποσο κι αν ανακαλυψε και σταχτη απο κοκκαλα''***!!!

Η δοξα της κατασκευης του πρωτου σαπουνιου ανηκει στους αρχαιους Γερμανους

αν πιστεψουμε τον Πλινιο.

***οι αρχαιες τεχνες παντοτε ακολουθουν τους λαους των***

Ενα παρασκευασμα που ειχε βαση το λιπος της κατσικας και την σταχτη των ξυλων

και που οι αγριανθρωποι εκεινης της εποχης χρησιμοποιουσαν ,για ν' αλειφουν

τις γενειαδες τους.

***ο ορισμος του αγριανθρωπου συναρταται απο τον χρονο'';;;;

Το σαπουνι την εποχη εκεινη ηταν ο,τι στις αρχες της δεκαετιας του '30 η πενικιλλινη.

Οι Αραβες εφτιαξαν το πρωτο πραγματικο σαπουνι.

Απο λαδι η λιπος με αποσταγμα ασβεστη και σταχτης, δεν το χρησιμοποιουσαν μονο για

πλυσιμο, αλλα και για αλοιφη που απολυμαιναν και θεραπευαν δερματικες παθησεις.

Το σαπουνι για χρονια πολλα παρασκευαζοταν απο την καθε νοικοκυρα με δικη της

παραλαγη συνταγης.

Τελικα τον ενατο αιωνα οι Μασσαλιωτες κατασκευασαν βιομηχανικο σαπουνι

που διαδωθηκε εμπορικα σε ολο τον κοσμο

Αλλο ''βιασυνη'' αλλο ''ταχυτητα''

2010-01-25T03:33:00.000-08:00

Τρεχουμε-τρεχουμε ως φρενιασμενα ποντικια ,καταδιωκουμε τον χρονο λες και φοβομαστε μηπως και τον χασουμε.

Κι ομως ο χρονος ειναι παρων και μας χλεβαζει.

Αληθεια που πηγαινουμε με τοση βιασυνη;;Γιατι αυτη η μανια αυτη να επιταχυνουμε σε

''κρεσεντο'' χωρις ορια τον ρυθμο της υπαρξης μας;;

Αλλο βιασυνη -αλλο ταχυτητα

Με τι θα μπορουσαμε να παρομοιασουμε το φαινομενο αυτο ,παρα μ' εναν Δρακο

που εχει εγκατασταθει μεσα μας και μεις του κανουμε το κεφι να του χαρισουμε ολη την

ενεργητικοτητα μας να αδειασουμε τον εαυτο μας χωρις αντισταση!!!!

Στον αστερισμο της καταναλωσης το αγαθο που καταναλισκεται περισσοτερο ειναι ο

ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Γιατι;;;γιατι φθειρει και εκφυλιζει την αξια του χρονου, το πολυτιμοτερου των αγαθων του.

ΒΙΑΣΥΝΗ. Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΛΕΒΙΑΘΑΝ!!!

ΕΝΣΤΕΡΝΙΣΘΗΚΑΜΕ    οσο τιποτε αλλο στον βιο μας το συνθημα
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ    ΧΡΗΜΑ
Η λεγομενη Κοινωνικη Ευκινησια, δειγμα του συγχρονου μοντελου ζωης , για το οποιο
ολοι νοιωθουμε υπερηφανοι
δηλητηριαζει τον ΧΡΟΝΟ απο εμας τους ιδιους.
Η Ευκινησια, εξωθημενη στα ακρα, αποβλακωνει ,προκαλοντας μας να βρισκομαστε
ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΟΝΤΕΣ
Ακριτα   μετοχοι ολων των Εμπειριων ,καταναλωτες ολων των αγαθων που ανεξαρτητως
ΑΝΑΓΚΩΝ.
Αποτελεσμα , συγκεντρωνουμε εμπειριες χωρις να τις ελεγχουμε ενω ταυτοχρονα χανουμε
την δυνατοτητα να τις κανουμε κτημα μας.
Στην διαδρομη αυτη διαπιστωνεται   πως εκτος απο την οικονομικη καταπτωση
εχουμε απωλεσει και τις πολιτισμικες μας αξιες.
--Χαθηκε καθε τελετουργικο συμποσιακο στοιχειο   μεσα στην Οικογενεια
--μετα γνωστα αποτελεσματα αποξενωσης-
--Ο ΣΥΜΠΟΣΙΑΚΟΣ   ΗΔΟΝΙΣΜΟΣ
φαινεται να επιζει ακομη σε καποιες ταβερνες που σε πεισμα των καιρων επιμενουν.
--Η συνομιλια , ψυχη του τελετουργικου του παραδοσιακου γευματος ,τοσο αναμεσα στην
Οικογενεια, οσο και μεταξυ φιλων ,σε θορυβωδεις χωρους οπου η Ελλαδα συνανταται
οι   ανθρωπινες σχεσεις φερουν κατ' αναγκη την σφαγιδα της συμβατικοτητας
και της συντομιας.
Η    Ανθρωπινη αναγκη για εναν μοναχικο περιπατο εχει γινει ομηρος του φοβου ,
καθως και μια κοπιωδης υπερασπιση της σωματικης ακεραιοτητας.
Η   γενικη ΒΙΑΣΥΝΗ οδηγει σε γενικη Παραλυση.
Στα ταξιδια μας η μανια της βιασυνης καταργει το τοπιο και αποστραγκιζει την χαρα
της γνωσης.
Κλεινοντας θα ηθελα να αναφερθω στο τραγικο μεσον επικοινωνιας που λεγεται
ΤΗΛΕΦΩΝΟ.
Για πολλους απο τους συνανθρωπους μας , το παλαι ποτε μεσον αμεσης, επικοινωνιας
και πολλακις βοηθειας σε κατασταη επειγουσας αναγκης,
εγινε μεσον ψυχολογικης πιεσης και σκαιων επιθεσεων που προσβαλουν την ανθρωπινη
αξιοπρεπεια.
ΦΘΑΣΑΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΜΕ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΘΥΝΗ ΚΑΘΩΣ ΑΡΝΗΘΗΚΑΜΕ
ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ
ΣΤΗΝ ΟΛΟΚΗΡΩΤΙΚΗ ΦΤΩΧΕΙΑ.
ΟΙΚΟΝΙΜΙΚΗ και ΨΥΧΙΚΗ.

Αφιερωμενο σε ολους τους φιλους...........................

2010-01-23T11:35:00.000-08:00

ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΑ

Το Αναγνωστικό, ένα για κάθε τάξη, συνδυάζει πολλές ιδιότητες και λειτουργίες. Παράλληλα με τη διδασκαλία της ανάγνωσης συμβάλλει σε ποικίλες μορφωτικές επιδιώξεις, κυρίως γνωστικές και φρονηματιστικές.
Στην Ελλάδα η εξέλιξη των αναγνωστικών ακολούθησε τις περιπέτειες του γλωσσικού ζητήματος.
Σταθμό στην ιστορία των Αναγνωστικών αποτελούν τα «Ψηλά βουνά» της Γ΄ Δημοτικού, γραμμένα από τον Ζ. Παπαντωνίου, καρπός της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του 1917.
Τα παλαιότερα Αναγνωστικά περιλάμβαναν μόνο κείμενα χωρίς υποδείξεις για διδακτική αξιοποίησή τους. Τις τελευταίες δεκαετίες, και συστηματικά από το 1982, παρουσιάζεται ένα νέο είδος Αναγνωστικού, «Η Γλώσσα μου». Περιέχει επιλεγμένα κείμενα που συνοδεύονται από γραπτές εργασίες.


1. Λέοντος Μελλά, Ο Γεροστάθης. Αθήνα 1894. Βιβλίο παιδικής λογοτεχνίας που χρησιμοποιήθηκε ως αναγνωστικό. Γραμμένο με γλαφυρότητα και σαφήνεια, σε απλή καθαρεύουσα.	2. Μ. Βρατσάνου, Ομήρου Οδύσσεια. Αθήνα 1922. Απόπειρα σύνταξης Αναγνωστικού με πρότυπο τον Ροβινσώνα Κρούσο του Defoe.

3. Z. Παπαντωνίου, Τα ψηλά Βουνά. Αθήνα 1974 (Α΄ έκδοση 1918). Γραμμένο από καταξιωμένο λογοτέχνη, αποτελεί τομή στη ιστορία των αναγνωστικών.	4. Δ. Κοντογιάννη κ.ά., Αναγνωστικό ΣΤ΄ Δημοτικού. ΟΕΣΒ 1940. Εικονογράφηση Γ. Λυδάκης.

5. Γ. Μέγα, κ.ά. Αναγνωστικό Δ΄ Δημοτικού. ΟΕΣΒ 1947. Εικονογράφηση Περικλής Βυζάντιος.	6. Γ. Καλαματιανού κ.ά., Αναγνωστικόν Ε΄ Δημοτικού. ΟΕΣΒ 1958. Εικονογράφηση Αλ. Αλεξανδράκης.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ

Μικρά αυτοτελή κείμενα σε φαινομενική ακαταστασία


7. Ιστορίδια πρακτικής ηθικής. Αθήνα 1863. Είναι εμφανής ο φρονηματιστικός χαρακτήρας.	8. Α. Καρκαβίτσα, Ν. Έλατου, Το ραζακί σταφύλι. Αθήνα 1933. Εικονογράφηση Β. Γερμενής. Καρπός συνεργασίας επώνυμων Λογοτεχνών με Παιδαγωγούς.

9. Κ. Ρώτα Οληγαίου, Δ. Ζήση, Αναγνωστικό Γ΄ Δημοτικού. ΟΕΣΒ 1949. Εικονογράφηση Γ. Μανουσάκης.	10. Γ. Καλαματιανού κ.ά., Αναγνωστικό Δ΄ Δημοτικού. ΟΕΔΒ 1973. Εικονογράφηση Αν. Αλεβίζος (Τάσσος).

11. Ελένης Μαλούκου-Μουστακίδου, Αναγνωστικό Β΄δημοτικού. ΟΕΔΒ 1973. Εικονογράφηση, Ε. Μαρκάκη.	12. Α. Βουγιούκα, Α. Δημαρά κ.ά., Ανθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού. ΟΕΔΒ 1996.

13. Δ. Ακτύπη, Ν. Κουμέντου κ.ά., Η γλώσσα μου,
για την Δ΄ Δημοτικού. ΟΕΔΒ 1993.
Νέο είδος αναγνωστικού στο οποίο συνδυάζεται
η διδασκαλία γλώσσας και λογοτεχνία

Τα κρινα της Ψυχης.

2010-01-21T00:35:00.000-08:00

Δύο άντρες πολύ σοβαρά άρρωστοι, ήταν ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Στον έναν επιτρέπονταν να μένει καθιστός μία ώρα το απόγευμα γιατί τον βοηθούσε να φύγουν τα υγρά από τους πνεύμονες.

Το κρεβάτι που βρισκότανε ακριβώς δίπλα στο παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άντρας έπρεπε να βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος σε ακινησία και ένας μεσότοιχος που βρισκόταν μεταξύ των κρεβατιών δεν του επέτρεπε να κοιτάει έξω από το παράθυρο.

Οι άντρες κατέληξαν να μιλάν ατελείωτα. Μιλούσαν για τις συζύγους τους, τις οικογένειες τους, τα σπίτια τους ,τις δουλειές τους ,την θητεία τους στον στρατό, ακόμα και για το που είχαν πάει διακοπές. Κάθε απόγευμα ο άντρας που του επιτρεπόταν να μένει καθιστός περιέγραφε στον συγκάτοικο του όλα όσα έβλεπε από το παράθυρο του δωματίου.

Ο άντρας που βρισκόταν σε αναγκαστική ακινησία άρχιζε να καταλαβαίνει πως ζει γι' αυτές τις μοναδικές απογευματινές ώρες που η άποψη του μεγάλωνε και ζωντάνευε από όλη την δραστηριότητα και τα χρώματα του έξω κόσμου.

Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια θαυμάσια λίμνη. Πάπιες και κύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και τα παιδιά έπαιζαν με μικρά μοντέλα σκαφών στο νερό. Νεαρά ζευγάρια περπατούσαν πιασμένα χέρι χέρι μέσα στα υπέροχα λουλούδια που είχαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τεράστια παλιά δέντρα στέκονταν με χάρη επάνω στο έδαφος και μια υπέροχη θέα του ουρανοξύστη της πόλης φαινόταν από μακριά.

Καθώς ο άντρας δίπλα στο παράθυρο εξηγούσε όλες αυτές τις όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι φαντάζονταν όλα αυτά που άκουγε. Ένα απόγευμα ο άντρας που ήταν δίπλα στο παράθυρο, περίγραφε μια παρέλαση που περνούσε. Παρόλο που ο άντρας στο δίπλα κρεβάτι δεν μπορούσε να ακούσει τον ήχο της μπάντας ,μπορούσε και μόνο με τα μάτια του μυαλού του να δει τους κλόουν που χόρευαν, τα πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα διακοσμημένα αυτοκίνητα και άλογα.

Οι μέρες πέρασαν. Ο άντρας που δεν μπορούσε να δει από το παράθυρο άρχισε να επιτρέπει σπόρους έχθρας να αναπτύσσονται μέσα του. Όσο και να εκτιμούσε τις περιγραφές του συγκατοίκου του, εύχονταν μέσα το να ήταν αυτός ο οποίος θα μπορούσε να δει την θέα από το παράθυρο . Άρχισε να αποστρέφεται στον συγκάτοικο του και στο τέλος ο πόθος του να είναι δίπλα στο παράθυρο τον έφερε σε απόγνωση.

Ένα πρωινό σε μια επίσκεψη της νοσοκόμας στο δωμάτιο βρήκε τον άντρα δίπλα στο παράθυρο νεκρό. Είχε πεθάνει ειρηνικά μέσα στον ύπνο του. Λυπημένα κάλεσε τους νοσοκόμους και απομάκρυνε το πτώμα του.

Μετά από ένα χρονικό διάστημα για να μην θεωρηθεί και απρέπεια ο άντρας ζήτησε να μετακινηθεί στο κρεβάτι που βρίσκονταν δίπλα στο παράθυρο .Εκείνη με πολύ προθυμία τον μετακίνησε και φρόντισε να είναι άνετος . Σιγά-σιγά στηρίχθηκε με πόνο στον αγκώνα του να σηκωθεί να ρίξει μια ματιά στον έξω κόσμο. Επιτέλους θα μπορούσε να δει τον έξω κόσμο και όλες τις δραστηριότητες του.

Αυτό που είδε ήταν ένας κενός τοίχος !

Κάλεσε την νοσοκόμα και την ρώτησε: πως μπορούσε ο συγκάτοικος μου να βλέπει όλα αυτά που μου περίγραψε; Πως μπορούσε να μου μιλάει για τόσο ομορφιά και με τόσες λεπτομέρειες, όταν αυτό που φαίνεται από αυτό εδώ το παράθυρο είναι ένας παλιός και βρώμικος τοίχος;

Και η νοσοκόμα του απάντησε : Ω θεέ μου........δεν το ξέρατε πως ο πρώην συγκάτοικος σας ήταν τυφλός ; Δεν μπορούσε να δει καν τον τοίχο, ίσως ήθελε να σας ενθαρρύνει.

''Εaν ζείτε μια ζωή βασανίζοντας τον εαυτό σας για το τι έχουν οι άλλοι ,πιθανότατα να χάσετε την χαρά του να γίνετε αποδέκτες σε αυτά που οι άλλοι θέλουν να σας δώσουν.''

--
Ανάρτηση Από τον/την George στο Ενωμένοι Bloggers V.2 τη 1/20/2010

Σε Οσους επαιξαν στην Αλανα......την εκαναν..'κοπανα'' κι ενω 'χτυπησαν εφαγαν και ξυλο''

2010-01-15T11:59:00.000-08:00

Η ΠΡΩΤΗ ΚΟΠΑΝΑ

ΠΛΑΤΕΙΑ ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ

Μια δραχμη η ωρα το ποδηλατο!!!!

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε!

Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:

Περάσαμε την παιδική μας ηλικία... περιμένονταΈπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή..

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί..

Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.

Κάναμε ταξίδια 1 0 και 1 2 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά..

Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλά-γαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.

Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους».

Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι.

Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.

Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 6 4 , 9 9 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους..

Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.

Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στo σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 3 0 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε μe ένα αγκίστρι και μια πετονιά.

Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και . γράφοντας !!!

Μετα ηρθε το λιοπεσι.

Το προλεταριακο φοιτηταριο εκανε ντου στο στεκι της ''καλυτερης'' χυμα ρετσινας.

Τα αφεντικα δυο αδελφια θυμαμαι απορησαν στην αρχή

οι μερακλιδες θαμωνες μας κοιταξαν περιεργα

εισβολη των μαλλιαδων στον χωρο τους

-μαγαζακι μια σταλια,καρεκλες 14 ατομα 60-

σε λιγο καιρο μας ειχαν αποδεχθει, μας κερνουσαν και μισες.

Για μεζε ο,τι φερει ο Μαστωρας.

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί....

Αγνώστου ταυτότητας μέχρι στιγμής.

Τον/Την ευχαριστούμε για το ταξίδι...

ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ TO ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΑΙΔΙΑ.... "

Σχολιο. Και γω ευχαριστω με την σειρα μου τον καλο μου Καβαλιωτη !!!! Δεν χρειαζονται πολλα για ν' Αγαπησεις καποιον.
Οι παρεμβασεις στο κειμενο ειναι απο την δικη μου διαδρομη!!11

Τα Παραμυθια της Γιαγιας............................

2009-12-25T15:07:00.000-08:00

Kρατω   στα   χερια   μου το   ''Αναγνωστικο'' της ''δευτερης ταξης'' του δημοτικου Σχολειου
Σωτηριου   ετους   1948.
**Εχω ενα κολλημα, το παλαιοτερο που εχω στην κατοχη μου ειναι του 1935**
Ψαχνοντας να βρω τι θα μπορουσαν να διδασκονται τα 8χρονα της εποχής εκεινης, σχετικα με τις Χριστουγεννιατικες ιστοριες   στη σελιδα 63 διαβασα.
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.
** Η γιαγια εχει αναλαβει να διωξει την λυπη των παιδιων--ως συνηθως αλλωστε-καθως οι γονεις εχουν φυγει για την βραδυνη λειτουργεια των Χριστουγεννων, χωρις να παρουν τα παιδια**
Εξω βεβαια φυσαει παγερος αερας και το χιονι εχει σκεπασει τα παντα!!!
Δωστου κλωτσο να κινησει παραμυθι ν' αρχηνισει.
''Μια φορα κι εναν καιρο ενας φτωχός ανθρωπος ξεκινησε απο την καλυβα του να βρει φωτια.
Γυριζε απο πορτα σε πορτα, παρακαλουσε να του δωσουν ξυλα. Η γυναικα του ειχε γεννησει και χρειαζοταν φωτια για να ζεσταθει το μωρο.
Κανεις δεν εμπαινε στον κοπο ν' αφησει την ζεστη του κρεβατιου του για τον βοηθησει!!
Ξεμακραινε πολυ απο την καλυβα του οταν βρεθηκε μπροστα σε μια μεγαλη φωτια.
Γυρω της ηταν ξαπλωμενα προβατα ,ενας γεροβοσκος και στα ποδια του ξαπλωμενα τρια τεραστια τσομπανοσκυλα.
Τα σκυλια σηκωθηκαν επεσαν επανω στον ανθρωπο , μα τα δοντια τους εμειναν παραλυτα.
Ο Ανθρωπος προχωρησε στην φωτια, τα προβατα εμειναν ξαπλωμενα μα τωρα ειχαν ερθει το ενα κοντα στο αλλο λες φοβοταν!!!
Ειχαν γινει ενα χαλι ,κι ο ανθρωπος πατουσε επανω τους μεχρι να φθασει στην φωτια!!
Τα προβατα δεν κουνιοταν!! Εφτασε τον γερο βοσκο εναν αγριο και σκληρο ανθρωπο.
Ο βοσκος σηκωσε την γκλιτσα του και την πεταξε να χτηπησει τον ξενο.
Και τοτε;;ρωτησαν τα παιδια, τοτε η γκλιτσα λοξοδρομησε και επεσε στην γη χωρίς να βλαψει τον αγνωστο.........ειπε η γιαγια,κανοντας μια μεγαλη παυση,οπως μονο οι γιαγιαδες γνωριζουν .....................
Ο Αγνωστος πλησιασε και ζητησε φωτια απο τον βοσκο, για να ζεστανει την γυναικα και το νεογεννητο.
Ο γερο-βοσκος , που ειχε δει τι ειχε γινει δεν τολμησε να του αρνηθει!!!!
Του ειπε να παρει οση φωτια ηθελε, ενω μεσα του ηταν πολυ χαρουμενος γιατι δεν υπηρχε κλαρι μιας και η φωτια ειχε χωνεψει και δεν υπηρχαν παρα μονο καρβουνα.
Πως να παρει φωτια ο ξενος;;Μητε φτυαρι ειχε μητε τενεκε να βαλει τα καρβουνα!!!
Ο αγνωστος εσκυψε ,παραμερισε με το χερι την σταχτη, και εβαλε τα καρβουνα στην ποδια του, μα ουτε τα χερια του καηκαν ουτε η ποδια!!!!
Πως εγινε αυτο;; ρωτησαν τα παιδια.
Η Γιαγια ''μαστορησα'' στα παραμυθια δεν αποκριθηκε και συνεχισε.
Περιμενετε θα δειτε!!!
Ο βοσκος τα χρειασθηκε, τι νυχτα ηταν αυτη;;;
Φοβισμενος ρωτησε τον αγνωστο. Τι νυχτα ειναι αυτη;; και γιατι ολα εχουν τοση καλοσυνη για σενα;;;
**Τα παιδια δεν ρωτησαν ξανα την γιαγια,τωρα θα μαθαιναν**
--Αν δεν το βλεπεις μονος σου δεν μπορω να σου το εξηγησω, αποκριθηκε ο αγνωστος και
πηρε τον δρομο της επιστροφής.
Ο βοσκος-- συνεχισε η γιαγια--περιεργος πηρε τον αγνωστο το κατοπι. Ειδε τοτε πως ο αγνωστος η γυναικα του και το παιδι του δεν ειχαν καλυβα εμεναν σε μια γυμνη και κρυα σπηλια. Ο γερο-σκληροκαρδος βοσκος λυγισε, εβγαλε απο το σακκουλι του μια μαλακη προβια την εδωσε στον αγνωστο να τυληξει το παιδι.
Ξαφνικα ο γερο-βοσκος ενοιωσε ν' ανοιγει η καρδια του,τα αυτια του γεμισαν ωσανα!!!
Τοτε καταλαβε γιατι εκεινη την νυχτα κανεις δεν μπορουσε να κανει κακο στον αγνωστο.
--Η γιαγια εκανε μια μεγαλη παυση.........περιμενε.......περιμενε ν'ακουσει τα παιδια.
--Γιαγια εκεινο το βραδυ γεννηθηκε ο Χριστουλης, ε γιαγια;;;
Εκεινο το βραδυ γεννηθηκε η ΑΓΑΠΗ ειπε η γιαγια.................και η ΑΓΑΠΗ δεν πεθαινει
οσο την κρατατε μεσα σας θα μπορειτε να πιανεται και καρβουνα με τα χερια σας.
***Ηταν μια ιστορια στο βιβλιο της δευτερης δημοτικου που διδασκοταν τα Ελληνοπουλα το 1948 που εκριβε για μενα μια εκπληξη, οταν ψαχνοντας να βρω χριστουγεννιατικες ιστοριες αλλων χωρων συναντησα το παρακατω κειμενο**
Ειναι μια Γερμανικη Χριστουγεννιατικη ιστορια που μια Γερμανιδα γιαγια διηγοταν στην εγγονη της.

Die Heilige Nacht – Selma Lagerlöf Η Ιερά Night - Σέλμα Lagerlöf

09 von kindg 09 του Kindgen

Die Heilige Nacht The Holy Night

Selma Lagerlöf Σέλμα Λάγκερλεφ

. Δεν θυμάμαι πολλά από τη γιαγιά μου. .

Θυμάμαι ότι αν είχε πει ένα παραμύθι έβαζε το χέρι της στο κεφάλι μου, και στη συνέχεια ελεγε" όλα αυτά είναι η αλήθεια, όπως σας βλέπω και να με βλεπετε."

. Επίσης, να θυμάμαι ότι μπορούσε να τραγουδήσει αρκετά τραγούδια, αλλά ότι δεν το κάναμε κάθε μέρα. « Ένα από τα τραγούδια ήταν για έναν ιππότη και μια γοργόνα ''

Θυμάμαι μια προσευχή που μου έμαθε, και έναν ψαλμό.

Από όλες τις ιστορίες που μου είπε έχω μόνο μια αδύναμη, αόριστη αναμνήση. . Μόνο μια από αυτες θυμάμαι πολύ καλά ότι θα μπορούσα να την πω. Είναι μια μικρή ιστορία της γέννησης του Ιησού.

. Βλέπε, αυτό είναι σχεδόν ό, τι θυμάμαι από τη γιαγιά μου, αλλά το πράγμα που θυμάμαι περισσότερο, δηλαδή το μεγάλο πόνο όταν πέθανε.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω.

. Και θυμάμαι ότι οδηγήθηκαν τα παιδιά να φιλήσουν το χέρι του νεκρού. Και φοβόμαστε να το κάνουμε, αλλά τότε κάποιος μας είπε ότι θα μπορούσαμε να την ευχαριστήσουμε για τελευταία φορά τη γιαγιά για όλη τη χαρά που μας είχε δωσει. Και θυμάμαι, όπως στα παραμύθια και τα τραγούδια πως εφυγε απο το σπίτι , σε ένα μακρύ μαύρο φέρετρο, και δεν ήρθε ποτέ ξανά.

Θυμάμαι ότι κάτι είχε φύγει από τη ζωή του.

Ήταν σαν να έχουμε κλείσει την πόρτα σ' εναν ολόκληρο όμορφο, γοητευτικό κόσμο .. Και τώρα δεν υπήρχε κανείς που ήξερε πώς να ανοίξει την πόρτα.

Αλλά ακόμη και σήμερα, μετά από σαράντα χρόνια, όπως κάθομαι εδώ και ακουω την επαναληψη του θρύλου των Χριστουγεννων. νιώθω σαν να τους λέμε ξανά μαζι.

-- Ήταν σε μια ημέρα των Χριστουγέννων, όλοι είχαν πάει στην εκκλησία, εκτός από τη γιαγιά μου και μένα. . Νομίζω ότι ειμασταν οι δύο μόνοι στο σπίτι. Δεν μπορέσαμε να ακολουθήσουμε, διότι ένα από τα άλλα ήταν πολύ μικρά . . Και όλοι ήμαστε τόσο λυπημενοι που δεν θα μπορούσαμε να πάμε να ακουσουμε το τραγούδι του Mette και να δουμε τα φώτα των Χριστουγέννων.

Όμως, όπως καθόμασταν στο μοναξιά μας, η γιαγιά άρχισε να λεει.!!

» "Ήταν μια φορά" ένας άνθρωπος, είπε, "στο σκοτάδι στη νύχτα, πήγε να δανειστει φωτια. Πήγαινε από σπίτι σε σπίτι και χτυπουσε.
Αγαπητοι άνθρωποι βοηθήστε με! ", Ελεγ. Η γυναίκα μου έχει μόλις γεννήσει ένα παιδί, και θα πρέπει να ανάψουμε φωτιά για να είναι ζεστός ο μικρός!

. «Αλλά ήταν ακόμα νύχτα, έτσι ώστε όλοι οι άνθρωποι κοιμόντουσαν, και κανείς δεν του απαντά. Ο άνθρωπος περπάτησε και περπάτησε. Επιτέλους είδε σε απόσταση τη λάμψη φωτιάς. πήγε προς αυτή την κατεύθυνση και είδαε ότι η φωτιά έκαιγε .. Πολλά λευκά πρόβατα ηταν γύρω από τη φωτιά και ο γερο βοσκός του κοπαδιού. κοιμοταν, τρία μεγάλα σκυλιά κοιμοταν στα πόδια του βοσκου . Οταν τον ακουσαν ξύπνησαν άνοιξαν το στομα τους σαν να ήθελαν να γαυγίσουν , αλλά δεν ακούστηκε ήχος.

Ο άνθρωπος είδε ότι τα μαλλιά στις πλάτες τους, να σηκωνονται είδε τα αιχμηρά δόντια τουςλευκά στη φωτιά, . Ένιωσε ότι ένας άρπαξε το χέρι του και ότι ένας κρεμάστηκε στο λαιμό του. Αλλά τα σαγόνια δεν εκλειναν και ο άνθρωπος δεν είχε υποστεί τη μικρότερη ζημία. . Ο άνθρωπος ήθελε να συνεχ να βρει αυτό που χρειάζοταν.

Αλλά τα πρόβατα ήταν τόσο κοντά, πλατη με πλάτη, που δεν μπορούσε να προχωρήσει. άνθρωπος περπάτησε πάνω τους προς την κατεύθυνση της φωτιας.

"Αυτά εμεναν στη θεση τους ανενόχλητα,ειπε η γιαγιά, . "Γιατί δεν είχαν κουνηθει γιαγιά;" ρώτησα. "Θα μάθετε μετά από λίγο ήδη», δήλωσε η γιαγιά, και συνεχίσε με την ιστορία της. Όταν ο άνθρωπος είχε φτάσει σχεδόν την φωτια κοίταξε τον βοσκό. .

Ήταν ένας δύστροπος γέρος που ήταν τραχύς και σκληρός με όλους. Και όταν είδε έναν άγνωστο πήρε το αιχμηρό ραβδί του, και το πέταξε σε αυτον. Πήγαινε κατευθείαν για τον άνθρωπο, αλλά πριν τον συνάντησει, αλλαξε πορεια και επεσε κατω.. "Τώρα ο άνθρωπος ήρθε στο βοσκό και του είπε:" Καλέ μου φίλε να με βοηθήσεις και να μου δανείσετε μια μικρή φωτιά. . Η γυναίκα μου έχει μόλις γεννήσει ένα παιδί, και πρέπει να κάνω μια φωτιά για να θερμανθεί και ο μικρός.

"Ο βοσκός θα ήθελε να πει οχι αλλά όπως ειδε ότι τα σκυλιά δεν πειραξαν τον άνθρωπο επειδή ήταν λίγο φοβισμένος, και δεν τόλμησε να αρνηθεί στο άτομο αυτό που ήθελε.

«Πάρτε όσο χρειάζεται, είπε στον άνδρα.

Αλλά η φωτια ειχε σχεδόν σβυσει έξω. Δεν υπήρχαν κορμοί ή κλαδιά αλλά μόνο ένας μεγάλο ς σωρός από αναμμένα κάρβουνα, και ο ξένος δεν είχε ούτε κάδο ουτε φτυάρι, για να παρει τα κόκκινα κάρβουνα. Όταν ο βοσκός είδε αυτό, είπε και πάλι:
«Πάρτε όσο χρειάζεστε! Και ήταν ευτυχής που ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να πάρει φωτια .''

Αλλά άνθρωπος εσκυψε πήρε τα κάρβουνα με γυμνά τα χέρια του από τις στάχτες και τα εβαλε στον μανδύα του..

Κι'ομως δεν καηκαν τα χέρια του, όταν άγγιξε τα καρβουνα ουτε καηκε ο μανδυας του, αλλα τα κρατησε σαν να είχε καρύδια, ή μήλα

"Όταν αυτό ο βοσκό,ς ο οποίος ήταν τόσο κακός, δύστροπος άνθρωπος ειδε όλα αυτά τα πράγματα, άρχισε να αναρωτιέται για τον εαυτό του: Τι μπορεί να είναι αυτό για ένα βράδυ, όταν οι σκύλοι δεν δαγκώνουν, δεν φοβίζει τα πρόβατα, δεν σκοτώνει το δόρυ και η φωτιά δεν καιεί; Ρωτησε τοτε τον ξενο«Τι γινεται αυτη την νυχτα ;;

Δεν θα συνεχισω , τα οσα ακολουθουν τα διαβασατε ηδη στην Χριστουγεννιτικη Ιστορια του Αναγνωστικου της Β΄ Δημοτικου του 1948.
Ξεκινησα για μια ανασκοπιση και βρεθηκα μετα απο μιση ωρα σε μια εκπληκτικη συμπτωση.!!!
Το ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ειχαν επιμεληθει οι, Αρσινοη Ταμπακοπουλου και Θεωνη Δρακοπουλου
[ ΜΥΡΤΙΩΤΙΣΣΑ ] για την Γερμανιδα συγγραφεα θα προσπαθησω να μαθω περισσοτερα, αν και κατι μου λεει πως μαλλον η καταβολη του παραμυθιου πρεπει να ειναι Βορεια καθως στον δικο μας θρυλο πουθενα δεν ανφερονται φωτιες.
Οπως και ναχει ολος ο κοσμος τελικα '' ΜΙΑ ΜΑΓΙΚΗ ΑΥΛΗ''

Sophie Härtling (Hrsg): 24 Weihnachtsgeschichten zum Vorlesen. Sophie Butte (επιμ.): 24 Χριστούγεννα ιστορίες για να διαβάσετε φωναχτά.
Frankfurt am Main: Fischer Verlag 2006 Φρανκφούρτη: Fischer Verlag 2006

2009-11-09T15:25:00.000-08:00

Η ιστορία του «Lili Marleen», του πιο διάσημου τραγουδιού του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου klik

Το τραγούδι αυτό είναι το γνωστό σε όλους «Lili Marleen», το πιο διάσημο τραγούδι του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το οποίο η συλλογική μνήμη έχει ταυτίσει σαν έναν άτυπο ναζιστικό ύμνο, λάθος βέβαια αντίληψη, που δεν ισχύει, καθώς ούτε η υφή του ήταν ναζιστική, αλλά ούτε και η δημοφιλία του περιοριζόταν στο Γερμανικό και μόνο στρατόπεδο.
Είπαμε Β' Παγκοσμίου Πολέμου γιατί τότε βέβαια μελοποιήθηκε, η ιστορία όμως και η αναφορά του έχει τις ρίζες της στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα στο ποίημα που ο Γερμανός στρατιώτης Hans Leip με τίτλο «Das Lied eines jungen Soldaten auf der Wacht/The song of a young sentry» έγραψε το 1915 λίγο πριν φύγει για το Ρώσικο Μέτωπο.
Το όνομα Lili Marleen είναι ένας συνδυασμός από το Lili που ονομαζόταν η κοπέλα του στη Γερμανία και Marleen που ήταν μια νεαρή νοσοκόμα που η εικόνα της είχε χαραχτεί ανεξίτηλη στο μυαλό του Leip βλέποντας τη από τη σκοπιά του να χάνεται μέσα στην ομίχλη, (μπορούμε να υποθέσουμε ασφαλώς ότι θα ήταν εκπάγλου καλλονής).
Με βάση αυτά έγραψε το παρακάτω ποιηματάκι που στην γερμανική και αγγλική version του πάει κάπως έτσι:
1) Vor der Kaserne
Vor dem groίen Tor
Stand eine Laterne
Und steht sie noch davor
So woll'n wir uns da wieder seh'n
Bei der Laterne wollen wir steh'n
Wie einst Lili Marleen.
Unsere beide Schatten
Sah'n wie einer aus
Daί wir so lieb uns hatten
Das sah man gleich daraus
Und alle Leute soll'n es seh'n
Wenn wir bei der Laterne steh'n
Wie einst Lili Marleen.
Schon rief der Posten,
Sie blasen Zapfenstreich
Das kann drei Tage kosten
Kam'rad, ich komm sogleich
Da sagten wir auf Wiedersehen
Wie gerne wollt ich mit dir geh'n
Mit dir Lili Marleen.
Schon rief der Posten
Sie blasen Zapfenstreich
Das kann drei Tage kosten
Kam'rad, ich komm sogleich
Da sagten wir auf Wiedersehen
Wie gerne wollt ich mit dir geh'n
Mit dir Lili Marleen.
Aus dem stillen Raume,
Aus der Erde Grund
Hebt mich wie im Traume
Dein verliebter Mund
Wenn sich die spδten Nebel drehn
Werd' ich bei der Laterne steh'n
Wie einst Lili Marleen.
2) At the barracks compound,
By the entry way
There a lantern I found
And if it stands today
Then we'll see each other again
Near that old lantern we'll remain
As once Lili Marleen.
Both our shadows meeting,
Melding into one
Our love was not fleeting
And plain to everyone,
Then all the people shall behold
When we stand by that lantern old
As once Lili Marleen.
Then the guard to me says:
"There's tap call, let's go.
This could cost you three days."
"Be there in half a mo'."
So that was when we said farewell,
Tho' with you I would rather dwell,
With you, Lili Marleen.
Well she knows your foot steps,
Your own determined gait.
Ev'ry evening waiting,
Me? A mem'ry of late.
Should something e'er happen to me,
Who will under the lantern be,
With you Lili Marleen.

From my quiet existence,
And from this earthly pale,
Like a dream you free me,
With your lips so hale.
When the night mists swirl and churn,
Then to that lantern I'll return,
As once Lili Marleen.

Η μετρίως εξυπνη μύγα.

2009-11-08T02:15:00.000-08:00

Μια μεγάλη αράχνη στο παλιό σπίτι εφτιαξε εναν ιστό ωραιότατο, για να πιάνει μύγες.

Κάθε φορά που μια μύγα ακουμπούσε στον ιστό και παγηδευόταν πάνω του,

η αράχνη την καταβρόχθιζε,ετσι ωστε οταν θα πέρναγε καμιά αλλη μύγα να νόμιζε οτι

ο ιστός ηταν ενα μέρος ασφαλές και ησυχο, να ξεκουραστεί!

Μια μέρα, μια μετρίως εξυπνη μύγα βούιζε γύρω και πάνω απ' τον ιστό πολυ ωρα χωρίς

να προσγειώνεται, μέχρι που η αράχνη παρουσιάσθηκε και ειπε.

'' Ελα μωρε κάτω''

Η μύγα ομως ηταν αρκετα εξυπνη για τα κυλά της αράχνης κι ειπε.

'' Ποτέ δεν προσγειώνομαι σε μέρη που δεν βλέπω να υπάρχουν κι αλλες μύγες και

δεν βλέπω καθόλου αλλες μύγες σπίτι σας''

Ετσι πέταξε μακριά μέχρι που εφθασε σ' ενα μέρος οπου υπήρχαν πάρα πολλές μύγες.

Ετοιμαζόταν να εγκατασταθεί ανάμεσα τους οταν μια μελισσα της ειπε.

''Στάσου, βλάκα, το χαρτί εχει κόλλα. Ολλες αυτές οι μύγες ειναι πιασμένες''

''Μην εισαι ανόητη'', ειπε η μύγα, ''απλώς χορεύουν''

Κατεβηκε λοιπόν κάτω και κόλλησε στη μυγοπαγίδα μ' ολες τις αλλες μύγες.

ΕΠΙΜΥΘΙΟ..Δεν υπάρχει ασφάλεια στους αριθμούς ουτε σ' ο,τι δήποτε αλλο.

Μια αλλη Εποχή

2009-09-05T03:41:00.000-07:00


Λεύκωμα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων με εικαστικές και κοινωνικές «ειδήσεις» από παλιές φωτογραφίες και καρτ-ποστάλ. Πάνω η 5η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης το 1930

Περίπτερο ΑΛΑΤΙΝΗ [ΚΕΡΑΜΟΠΟΙΕΊΟ]
1928,Γ' ΔΕΘ, Επισκεψη Ελ. Βενιζέλου
1926 Πρώτη ΔΕΘ.
1927 Δεύτερο Ετος της ΔΕΘ.

Επαγγελματα που χαθηκαν

2009-08-19T00:47:00.001-07:00

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΟΣΑ ΘΥΜΑΜΑΙ

ΟΙ ΧΑΜΑΛΗΔΕΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Την εποχή εκείνη [ ο Συγγραφεας αναφερεται στη δεκαετία του '30 ] σου σε κάθε βήμα εβλεπες μεροκαματιάρηδες ανδρες ,σαμαρωμένους μ΄ ενα ειδικό ανθρώπινο σαμάρι σαν γυλιό, που δεν το βλέπεις τώρα[ εποχή μετα το '70] ουτε για δειγμα.
Κι ομως αυτά τα σαμάρια ηταν περασμένα σε πάρα πολλές ,ανθρώπινες πλάτες.
Ηταν οι χαμάληδες, οι σταθεροί και περιφερόμενοι, που δούλευαν κατα περίπτωση.
Οι σταθεροί δούλευαν μόνιμα σε περιορισμένο χώρο και περιοχή.
Αλλοι στα πολυχρωμα εμπορικά ιστιοφόρα καίκια που στόλιζαν την εποχή εκείνη απ' ακρη σε ακρη την παραλία,απ' το λιμάνι ως το Λευκό Πυργο,κι αλλοι μέσα στο λιμάνι.
[ Σημείωση δική μου.Αργότερα οι χαμάληδες αυτοί δημιουργησαν την πρώτη συντεχνία των λιμενεργατων].Αλλοι δούλευαν στα λαδαδικα και στις μεγαλες αποθήκες,παντου οπου γινότανε εμποριο και αλισβερίσι. Ειχε ο καθένας το πόστο του.
Οι περιφερόμενοι, ασύντακτοι και πιο παρακατιανοί, δουλευαν οπου ειχε δουλειά και, συνήθως, εκτελούσαν μεταφορες απο σπιτι σε σπίτι,απο μαγαζί σε μαγαζί, συχνά, ομως, και απο γειτονιά σε γειτονιά.
Ετσι εβλεπες ενα μπουφε να περπαταει στο δρόμο αλφαδιασμένος χιλιόμετρα ολοκληρα κι απο κάτω του το σαμάρι κι ο χαμάλης, κοντός, γερός, ιδρωμένος και ξυπόλυτος, με τις φαρδιές του πατουσες να πατανε βεντουζα στον δρόμο.
Μεταφορα αργη αλλά σίγουρη. Και καυσαέριο μηδεν.
Χαμάληδες ητανε ντόπιοι,Εβραίοι.Γύφτοι,Σταμπουλίδες,Αρμενηδες κι αλλη φτωχολογια.
Οποιος εχει γυρίσει τις γειτονιές αυτες,τα σοκκάκια με το καλντερημι,μπορει να μεταφερθεί ανετα στην εποχή εκείνη.
Αλλωστε πολλοί απο μας ,που στα νιατα μας κατηφορίζαμε κατα το λιμανι προκειμένου να απολαυσουμε τα ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΑΚΙΑ εχουμε εικονα απο το σαμαρι που χρησιμοποιούσαν οι λιμενεργατες.
Η Μετεξεληξη του Χαμάλι,που στηριξαν και δημιουργησαν εξαιρετικές οικογενειες, με παιδια διακεκριμένα [ με την σωστη του ορου εννοια ] στην κοινωνία της Θεσσαλονίκης΄.

Οι μνήμες του Λεωνίδα Ζησιάδη. *

Ο Λεωνίδας Ζησιάδης (1923-2000), μύστης της πόλης, ιχνηλάτης και αφηγητής εξαίσιος της συλλογικής της περιπέτειας, με γνώση βιωματική για την καθημερινότητα της Θεσσαλονίκης του ’30 και του ’40, μοιάζει να παίρνει αγκαζέ τον αναγνώστη των βιβλίων του (“Θεσσαλονίκη, όσα θυμάμαι”, 1991, “Στη Θεσσαλονίκη τότε”, 1993, “Συμεών ο πρόσφυγας”, 1995, “Θεώνη”, 1996, “Το αδιέξοδο”, 1997) και να περπατάει μαζί του σε δρόμους και συνοικίες της πόλης

“μέσα από τις καρτ-ποστάλ 1886-1917

Τοπική Αυτοδιοίκηση 1957

2009-08-06T03:48:00.000-07:00

Εάν θελήσουμε να αποκτήσουμε μια πραγματική άποψη της νεότερης ιστορίας αυτού του τόπου,θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την παραδοχή ότι Ελλάδα δεν είναι ούτε υπήρξε ποτέ μόνο η Αθήνα.

Θα πρέπει ΄ν΄ανατρέξουμε στις ρίζες μας, έστω δυο τρεις γενιές πίσω, να ανασκαλέψουμε να μάθουμε την ιστορία της μικρής ιδιαίτερης πατρίδας του καθενός μας,αυτής που σε ωρες κρυφές από τους άλλους ''έρχεται στον ύπνο μας,και μας λυτρώνει'

Ποια ήταν?πως πορευόταν?γιατί ήταν περήφανη?γιατί ντρεπόταν?τι είχε προσφέρει?κι αν υποβαθμίσθηκε τι έφταιξε?

Είμαι σίγουρη πως τότε θα γνωρίσουμε τι έγινε στον τόπο αυτό,γιατί και πως μεταλλάχθηκε,ποιοι και γιατί άφησαν στην τύχη τους τις μικρές ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ.

Αφορμή για την δημοσιοποίηση των παραπάνω προσωπικών προβληματισμών που χρόνια τώρα με ταλανίζουν και έχω μεταλλαχθεί σε τυφλοπόντικα σε ότι έχει σχέση με τις δικές μου πολιτιστικές και πολιτισμικές ρίζες--καθώς είχα την θεία τύχη να καθίσω στα γόνατα μιας γιαγιάς, μιας Μάνας Τρανής,-γυναίκα που γεννήθηκε το 1882 και απόφοιτη Σχολαρχίου την Εποχή εκείνη...............

αφορμή λοιπόν πήρα όταν ανέτρεξα στην ιστορία του δικαιώματος ψήφου στην Ελληνίδα.

Σκοπός μου να μάθω περισσότερα απ'οσα ήξερα μέχρι σήμερα.

Στο ταξίδι αυτό που θα κρατήσει πολύ καιρό ακόμη για μένα, διαπίστωσα πως το 1954 για πρώτη φορά εξελέγησαν οι τρείς πρώτες Δημοτικοί Σύμβουλοι στο Δήμο Αθηναίων.!!!!!!!!!!

Αυτόματα μου ήρθε μια δύσοσμη λέξη στο στόμα ..............μένω στα πλαίσια της κοσμιότητας και ας θυμηθώ ----καθώς κάτι πρέπει να πω,διαφορετικά θα σκασω-αυτό που λένε οι Γιαννιώτες[ Βαριά Γιορτή,γραφιάδες του Αστεως].

Ταυτόχρονα πλημύρισα απο μια γλυκιά αίσθηση, καθώς έφερα στο μυαλό μου,την κοντούλα υπερήλικη [ετσι την γνωρισα]με το αεικίνητο βήμα και βλέμμα στα 95 της χρόνια, με τα καταλευκα αλλα πλουσια κοντα μαλιά δασκάλα και Νονά του Πατερα μου,της οποίας το όνομα περιλαμβάνεται στα μέλη του Κοινοτικού Συμβουλίου της μικρής μου Πατρίδας...............

ΑΠΟΣΠΑΣΜ Α ΠΡΑΚΤΙΚΟΥ της υπ'αριθμ.7-1957 εκτάκτου συνεδριάσεως του ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ. Αρ.Αποφασεως 35/1957.

Εν Ασβεστοχωρίω....................την 24 του μηνός Μαρτίου,του ετους 1957.....................................

Ακολουθούν τα ονόματα των παρόντων κοινοτικών συμβούλων

1.......

2......

3....

4.....

5....

6......

7.ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΖΙΑΝΝΑ.

Μια πρώτη αφιερωση τόσο στις γυναίκες του τόπου μου[θα ακουλουθήσουν σπουδαιότερα]οσο και στις μικρες πατρίδες που η κάθε μια της εχει γραψει ιστορία,που μερικοί αρνουνται να την γνωρίσουν

Casa Bianca

2009-07-05T13:13:00.000-07:00

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΚΤΙΡΙΟΥ (1912 - 1997)
Η Casa Bianca κτίστηκε το 1912 από τον Dino Fernandez - Diaz σε οικόπεδο που είχε αγοράσει το 1911 στη συνοικία των Εξοχών, κοντά στην Αποθήκη των τραμ.
Ο Dino Fernandez ήταν ιταλός υπήκοος και επίλεκτο μέλος της εβραϊκής κοινότητας της πόλης. Το 1893, σε συνεργασία με τον οίκο Misrachi, είχε ιδρύσει το Ζυθοποιείο Όλυμπος στην περιοχή των Σφαγείων, στις εγκαταστάσεις του σημερινού εργοστασίου ΦΙΞ.
Η εξοχική έπαυλη των Fernandez – Diaz κτίστηκε σε σχέδια του ιταλού μηχανικού Piero Arrigoni και ονομάστηκε Casa Bianca από το όνομα της συζύγου του Dino Fernandez, Blanche (Bianca) Meyer. Ο Dino και η Bianca απέκτησαν τρία παιδιά, την Aline, τη Nina και τον Pierre. Στενά συνδεδεμένο με την ιστορία του κτιρίου είναι το ειδύλλιο της κόρης του Dino, Aline Fernandez με τον έλληνα αξιωματικό Σπύρο Αλιμπέρτη.
Ο Σπύρος Αλιμπέρτης, επιμελητής του Ασιεροσκοπείου Αθηνών, βρέθηκε στη Θεσσαλνίκη το 1912, ως υπασπιστής του διοικητή της 7ης Μεραρχίας του ελληνικού στρατού. Η τυχαία γνωριμία του με την Aline Fernandez στάθηκε η απαρχή μιας ρομαντικής ιστορίας που συγκλόνισε την πόλη και αποτέλεσε το θέμα μιας εκτεταμένης αρθρογραφίας στον τύπο της εποχής αλλά και σε μεταγενέστερες διηγήσεις. Η συντηρητική κοινωνία του 1912 δεν συνηγορούσε υπέρ ενός τέτοιου γάμου, μεταξύ μιας εβραίας και ενός χριστιανού, με αποτέλεσμα την εκούσια απαγωγή της Aline από τον Σπύρο Αλιμπέρτη και την τέλεση του γάμου τους στην Αθήνα την άνοιξη του 1914. Στη συνέχεια όμως ο Dino Fernandez έδωσε την συγκατάθεση του και το ζεύγος επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και εγκαταστάθηκε στο πατρικό σπίτι της Aline.
Το 1934 πεθαίνει η Blanche στο Παρίσι και το 1943 εκτελούνται από τους Γερμανούς ο Dino και ο γιος του Pierre στη Meina της Ιταλίας. Εκεί είχαν καταφύγει, μαζί με άλλους ιταλικής υπηκοότητας εβραίους της πόλης, σε μια προσπάθεια να αποφύγουν την αποστολή τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στο διάστημα της Κατοχής το κτίριο επιτάχθηκε από τους Ιταλούς, και αργότερα από τους Γερμανούς, ενώ ο όροφος του χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία από τον Ιταλό πρόξενο. Αργότερα, κατά την περίοδο 1964 - 1967, ο όροφος ενοικιάστηκε σε ιδιωτικό δημοτικό σχολείο.
Ο Σπύρος και η Aline Αλιμπέρτη συνέχιζαν να κατοικούν μέχρι τα βαθιά τους γεράματα στο κτίριο, όπου και πέθαναν με μικρή χρονική διαφορά το 1965.
Μετά τον θάνατο της Aline η Casa Bianca περιέρχεται στην αδελφή της Nina Dervieux de Varez που ζούσε στο Παρίσι, η οποία πούλησε το κτίσμα στους Ν. και Γ.Τριάρχου και στη Σουζάνα Σολομών Μαλλάχ.
Το 1976 κηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο και από τότε χρονολογείται η τμηματική καταστροφή του κτιρίου με στόχο τον αποχαρακτηρισμό του και την τελική κατεδάφιση του.
Το 1990, μετά από σειρά μέτρων με στόχο τη διάσωση του κτιρίου και του περιβάλλοντα χώρου του, η Casa Bianca περιέρχεται στον Δήμο Θεσσαλονίκης, ο οποίος προχωρά στην ανάθεση σύνταξης ειδικής μελέτης αποκατάστασης κατ στη συνέχεια στην υποδειγματική αναστήλωση του κυρίου.

Παραλία Θεσσαλονίκης 1900-1917

2009-07-05T12:27:00.000-07:00

Γύρω στα 1890. Η παραλιακή ακτή έχει τη μορφή που πήρε το 1874. Είναι απολύτως ευθυγραμμισμένη, μέχρι το φρούριο του Βαρδάρη και διακρίνεται στο βάθος η κόλπωση του Μπες Τσινάρ. (συλλογή Β. Μαυρομάτη)
Παραλία - Λιμάνια - Λευκός Πύργος, Η μάχη της μνήμης. Γ. Αναστασιάδης- Ε. Χεκίμογλου. Φωτ. Συλλογή Ν.Φ.Πολίτη. Εκδ. University Studio Press

Δεύτερη έμπληση της θάλασσας έγινε το 1900 και δημιουργήθηκε ο πρώτος προβλήτας του λιμανιού. Διακρίνεται, σε φάση της εξέλιξής της, η επιχωμάτωση που έγινε για τη δημιουργία του προβλήτα.

Η αποβάθρα της πλατείας Ελευθερίας από την προκυμαία

Άποψη της αποβάθρας με τα δύο κιόσκια στον άξονα της πλατείας Ελευθερίας

Άποψη του λιμανιού

Το κτίριο του Τελωνείου

Πλατεία Ελευθερίας 1916

2009-07-05T12:12:00.000-07:00

2009-07-03T13:56:00.000-07:00

The red House Myth in Thessaloniki!! Το κόκκινο σπίτι...
Ένα από τα ελάχιστα εναπομείναντα ιστορικά κτίρια της Θεσσαλονίκης κινδυνεύει να καταστραφεί (τι περίεργο γι’ αυτήν την πόλη Ε?), αφού το υπουργείο Πολιτισμού αποφάσισε να ανακαλέσει την απόφαση για «αναγκαστική απαλλοτρίωση ή απευθείας εξαγορά» .
Το «Κόκκινο σπίτι» βρίσκεται απέναντι από το ναό της Αγίας Σοφίας, στη συμβολή των οδών Αγ. Σοφίας 31 και Ερμού 52 και αγναντεύει, παρατηρεί, αναπνέει εδώ και χρόνια, γερασμένο και εγκαταλειμμένο, από μια γωνίτσα την Θεσσαλονίκη που το προσπερνά αδιάφορα. Δυστυχώς ο καιρός αφήνει ανεξίτηλα τα σημάδια του.

O «Κόκκινος» Θρύλος της πόλης
Το «Μέγαρο Λόγγου» ή αλλιώς κόκκινο σπίτι ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1926 και ολοκληρώθηκε το 1928 για λογαριασμό του βιομήχανου Ιωάννη Λόγγου, που καταγόταν από την Νάουσα. Ο Λόγγος ήταν ιδιοκτήτης μιας τεράστιας και πολύ εξελιγμένης κλωστοϋφαντουργίας.
Το φανταστικό αυτό κτήριο ήταν έργο του αρχιτέκτονα Τζενάρι.Και από εκεί ξεκινάει ο “Θρύλος μυστηρίου” που κρύβει αυτό το σπίτι…
Η "Ανώνυμος Οικοδομική Εταιρία Νέων Χωρών" που κατασκεύασε το κτίριο, χρεοκόπησε παραδόξως λίγο μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής του κτιρίου, και συγκεκριμένα το 1931. Η βιομηχανική μονάδα του Λόγγου στην Νάουσα καταστράφηκε από πυρκαγιά, επίσης λίγα χρόνια μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής του κτιρίου. Όλα αυτά έδωσαν τροφή για σενάρια ….Η όψη του κτιρίου με τα χρόνια δημιούργησε διαφόρους μύθους..
Το σπίτι θεωρείτε από πολλούς σαν στοιχειωμένο.. Άλλοι λένε ότι κατοικείται από «Βρυκόλακες»
… Διάφοροι άλλοι θεωρούν ότι υπάρχει μια κατάρα για το σπίτι. Αυτοκτονίες, άνθρωποι που τρελαίνονται και μυστήρια γεγονότα έχουν συνδεθεί με το συγκεκριμένο σπίτι… Είπαμε η τωρινή του όψη προδιαθέτει…

ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ
Το αρχικό σχέδιο προέβλεπε ισόγειο και δύο ορόφους, αλλά κατά την διάρκεια της κατασκευής αποφασίστηκε από τον ιδιοκτήτη η προσθήκη και τρίτου ορόφου, και τα σχέδια τροποποιήθηκαν δίνοντας στο κτίριο την σημερινή του μορφή. Διαθέτει τρία καταστήματα στο ισόγειο (Την Μπυραρία "Κουρδιστό Γουρούνι", το κατάστημα με τα ρούχα, και το μικροσκοπικό μαγαζάκι επί της Ερμού), 2 διαμερίσματα στον πρώτο όροφο, 2 στον δεύτερο, και ένα οροφοδιαμέρισμα στον τρίτο, που είναι και το πιο εντυπωσιακό, με ένα τεράστιο σαλόνι με τζάκι (πάνω από το Κουρδιστό Γουρούνι)

.Στο ισόγειο λειτουργούσε η Έκθεση Υφασμάτων Ναούσης και αργότερα το καφενείο «Ερμής», στέκι των εκπαιδευτικών της πόλης. Το καφενείο, ιστορικό με το δικό του τρόπο, λειτούργησε εκεί μέχρι το 1992, όταν πλέον μετατράπηκε σε μπυραρία "Κουρδιστό Γουρούνι".
Το κτίριο είναι μοναδικό δείγμα αρχιτεκτονικής σε ολόκληρη την Θεσσαλονίκη. Η προσωνυμία "Κόκκινο Σπίτι" οφείλεται στην όψη που του δίνουν τα κόκκινα τουβλάκια και τα κεραμικά διακοσμητικά σε ολόκληρη την εξωτερική του επιφάνεια.

Ιδιοκτήτρια ολόκληρου του κτιρίου είναι μια απροσδιορίστου ηλικίας ηλικιωμένη γυναίκα, που μπορεί να χαρακτηριστεί εκκεντρική. Πριν λίγα χρόνια, πασαλείφτηκαν (άθλια) μερικά σημεία της όψης του με τσιμέντο, και αυτό γιατί κρίθηκαν επικίνδυνα.

Έχει να κατοικηθεί πάνω 25 χρόνια...

Τι έγινε όμως από την πολιτεία?

Το 1983, με απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού το τριώροφο κτίσμα χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό διατηρητέο. Το 2006 τόσο η Εφορεία Νεοτέρων Μνημείων Κεντρικής Μακεδονίας, όσο και η Διεύθυνση Νεότερης και Σύγχρονης Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς, αλλά και το Κεντρικό Συμβούλιο Νεοτέρων Μνημείων, πρότειναν την αγορά του από το υπουργείο Πολιτισμού. Πράγματι, το 2007, ο υπουργός Πολιτισμού, Γεώργιος Βουλγαράκης, αποφάσισε την έγκριση της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης ή την απευθείας εξαγορά του διατηρητέου κτιρίου, «προκειμένου το υπουργείο Πολιτισμού να το προστατεύσει, να το αναδείξει και να το αποδώσει για πολιτιστικές χρήσεις»

.Ωστόσο, ο νυν υπουργός, Αντώνης Σαμαράς, ανακαλεί την απόφαση του Γ. Βουλγαράκη, διότι «δεν αιτιολογείται σήμερα ο σκοπός της δημόσιας ωφέλειας περί προστασίας του μνημείου».Ανοίγει, έτσι, ο δρόμος για την «εκμετάλλευση» του κτιρίου και για την πιθανή εξαγορά του από ιδιώτη

.ΥΓ. Μήπως να ετοιμαζόμαστε για νέο μπαράκι στην πόλη με όνομα “The red House bar”?

Σε μια Θεσσαλονίκη που συνειδητά ΤΗΝ καταστρέφουν και ΤΗΝ ρημάζουν ΟΙ εργολάβοι, φτιάχνοντας αυτό το φρικιαστικό μπετόν κτήνος, το συγκεκριμένο σπίτι εντυπωσιάζει και ξεχωρίζει στο πέρασμα των χρόνων με την όψη του άσχετα αν παρουσιάζει εικόνα εγκατάλειψης. Το Κόκκινο σπίτι είναι ένα από τα ελάχιστα κτίρια με χαρακτήρα που έχουν απομείνει στο κέντρο της πόλης της Θεσσαλονίκης.Είναι κρίμα για την ιστορία της πόλης να πέσει το κτίριο σε «κακά» χέρια

Το μόνο που μπορείς να κάνεις αυτή την στιγμή είναι να κλάψεις βλέποντας το κόκκινο σπίτι της Αγίας Σοφίας σε αυτήν την εγκατάλειψη…και να σιγοψιθυρίζεις «όχι και άλλο έγκλημα στην ιστορία της πόλης»…

65 Χρόνια πριν

2009-06-29T02:35:00.001-07:00

26 Ιουλίου 1944:

Εκτελούνται από τους Ναζί 19 πατριώτες στο Ασβεστοχώρι της Θεσσαλονίκης

2009-06-28T04:53:00.001-07:00

Νεοκλασικό,Σπανδωνή γωνία Βενιζέλου[ εδω χτυπήθηκε ο Λαμπράκης]

2009-06-28T03:30:00.000-07:00

Τον Αυγουστο συμπληρώνονται 2 χρόνια από το θάνατο του ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΥΡΜΑΝΙΤΣΑ, μέλους της ΚΟΒ Ασβεστοχωρίου Θεσσαλονίκης. Γεννήθηκε στο Ασβεστοχώρι το 1923. Μεγάλωσε στο Ροδολείβος Σερρών.

Αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, πιάστηκε το 1944, την ημέρα που επρόκειτο να συναντηθεί με τον αδελφό του, καπετάν Χαρίλαο, του οποίου η τύχη αγνοείται, για να ενταχθεί στις ομάδες των ανταρτών, που δρούσαν στο Παγγαίο.

Εξορίστηκε στο Μακρονήσι.

Οταν αφέθηκε ελεύθερος, εργάστηκε στα λατομεία του Ασβεστοχωρίου και συμμετείχε στους λαϊκούς αγώνες.
Μέλος του ΚΚΕ έγινε το 1974 και καθημερινά έδινε τη μάχη για τα ιδανικά της εργατικής τάξης και του σοσιαλισμού. Οι σύντροφοί του της ΚΟΒ Ασβεστοχωρίου, θα τον θυμούνται για την ακούραστη και πρωτοπόρα δουλειά του.

Υ,Γ Μπαρμπα Σταύρο,μη τους πεις τίποτε,ας τους να θυμούνται την Ελλάδα της περηφάνιας

ξερεις εσυ!!!!! Όσο για τον δικό μου τον μεγάλο!!!! πες του πως δεν τον συγχωρώ που έφυγε τόσο γρήγορα,ξερω μαλώνατε αλλά αγαπιώσασταν κι ολα............

Χορτιάτης Σεπτέμβριος 1944

2009-06-28T02:50:00.000-07:00

.Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1944 η δρεπανοφόρος Άτροπος Μοίρα επέλεξε τον Χορτιάτη να ακοντίσει τα δικά της αιματοβαμμένα μηνύματα. Να θερίσει 149 μίσχους, να κόψει με μια απότομη κίνηση τα χρώματα της ίριδας που ρίζωναν στους πρόποδες του Χορτιάτη και να αφήσει μόνο μαύρο και κόκκινο, καπνό και αίμα.
2 Σεπτεμβρίου 1944. Η ώρα της γερμανικής κατάρρευσης είναι πλέον κοντά. Η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ) διαλύεται και το ΕΑΜ συμμετέχει στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1944 ξημερώνει για τον Χορτιάτη ένα συνηθισμένο Σάββατο. Οι κάτοικοί του ξυπνούν ξεκινώντας τις δουλειές της καθημερινότητάς τους. Πολλοί φεύγουν έξω από το χωριό για τις συνηθισμένες αγροτικές εργασίες.Τίποτα δεν προμήνυε την καταστροφή που έμελλε να ακολουθήσει αν και οι γερμανικές δυνάμεις είχαν τελευταία σκληρύνει τη στάση τους μπροστά και στη διαφαινόμενη κατάρρευση τους
Όπως κάθε Σάββατο ένα φορτηγάκι της υπηρεσίας ύδρευσης Θεσσαλονίκης με δυο υπαλλήλους, συνοδευόμενο ως συνήθως, από ένα στρατιωτικό όχημα της γερμανικής φρουράς στο οποίο επέβαιναν ένας γιατρός ένας αξιωματικός και ένας υπαξιωματικός ξεκινάει από την πόλη με προορισμό τις πηγές της Αγίας Παρασκευής στον Χορτιάτη για ν απολύμανση με χλώριο του νερού από το οποίο υδροδοτούταν μεγάλο μέρος της Θεσσαλονίκης.
Την ίδια ώρα μια ομάδα ανταρτών από το λόχο του καπετάν Φλουριά (Αντ. Καζάκου) υπό τον Βάιο Ρικούδη έχει κατέβει από το βουνό, το οποίο αποτελεί καταφύγιο τους και βρίσκεται κρυμμένη στην περιοχή Κάμαρα στο ρωμαϊκό υδραγωγείο
Γύρω στις 8:3ο το πρωί το προπορευόμενο όχημα της εταιρείας ύδρευσης, κινούμενο στο δημόσιο δρόμο του Χορτιάτη, πλησιάζει στο σημείο όπου παραφυλάει η αντάρτικη ομάδα. Το όχημα δεν σταματά στο σήμα των ανταρτών οι οποίοι ανοίγουν πυρ εναντίον του.
Από τους πυροβολισμούς σκοτώνεται ο υπάλληλος του δήμου Σιδερίδης και τραυματίζεται ο συνάδελφός του. Σε κοντινή απόσταση ακολουθεί το γερμανικό στρατιωτικό όχημα που δέχεται και αυτό πυρά.
Σκοτώνεται ένας λοχίας, που δέχεται σφαίρα στο κεφάλι, και τραυματίζεται ένας υπολοχαγός. Ο γιατρός οδηγός του οχήματος, αν και αιφνιδιασμένος, καταφέρνει να ξεφύγει και κατευθύνεται στο Ασβεστοχώρι, όπου στρατοπέδευαν γερμανικές δυνάμεις, απ’ όπου και ενημερώνονται για το συμβάν τα ηγετικά κλιμάκια στο Αρσακλί (Πανόραμα) και τη Θεσσαλονίκη. Η αντάρτικη ομάδα μετά το επεισόδιο αποσύρεται στο βουνό και την Περιοχή Λιβάδι, όπου βρίσκεται ο υπόλοιπος λόχος.
Στο μεταξύ, στο χωριό, στο οποίο έχει φθάσει ο αχός των πυροβολισμών επικρατεί ανησυχία και αναταραχή υπό το φόβο αντιποίνων. Ο κόσμος βρίσκεται σε σύγχυση μην ξέροντας τι πρόκειται να επακολουθήσει και τι πρέπει να κάνει. Οι περισσότεροι τελικά αποφασίζουν να φύγουν προς το βουνό, ώστε να κρυφτούν, αλλά αρκετές δεκάδες άτομα, κυρίως γυναικόπαιδα και μεγαλύτεροι σε ηλικία, παραμένουν.
Μα και ο πρόεδρος Χρήστος Μπατάτσιος, που εκτιμά ότι μετά τις εξηγήσεις που θα έδινε δεν θα υπήρχαν επιπτώσεις για το χωριό, στηριζόμενος στην πεποίθηση του πως θα βοηθούσε η καλή σχέση που είχε οικοδομήσει με τον Γερμανό διοικητή, τον οποίο συστηματικά προμήθευε με καυσόξυλα, ζωντανά κλπ.
Το απομεσήμερο το χωριό σκεπάζει μια βαριά συννεφιά. Από το Ασβεστοχώρι ανηφορίζει προς τον Χορτιάτη μια γερμανική φάλαγγα αποτελούμενη από 32 οχήματα, τα οποία μεταφέρουν στρατιώτες της εκεί φρουράς και ταγμάτων από τη Θεσσαλονίκη, αλλά και ταγματασφαλίτες. Σκοπός τους τα αντίποινα για την αντάρτικη πράξη και το θάνατο του Γερμανού λοχία. Επικεφαλής έχει τεθεί ο γνωστός για τη βιαιότητά του και τις μαζικές εκτελέσεις που έχει προκαλέσει σε πολλές περιοχές της χώρας λοχίας Σούμπερτ.
Στο χωριό ορισμένοι από τους εναπομείναντες κατοίκους, ακούγοντας τη βοή της φάλαγγας, φεύγουν και αυτοί να κρυφτούν στο δάσος που είναι πιο ασφαλές, ενώ οι υπόλοιποι κλείνονται στα σπίτια τους και περιμένουν με σφιγμένη την καρδιά -μια συνέχεια που μάλλον δεν μπορούσαν να φανταστούν.
Μόλις η φάλαγγα φθάνει στην πλατειά του χωριού οι Γερμανοί στρατιώτες και οι ταγματασφαλίτες χωρίζονται σε δυο ομάδες και ξεχύνονται στους δρόμους πυροβολώντας. Εισβάλλουν στα σπίτια λεηλατούν ό,τι πολύτιμο ή χρήσιμο βρίσκουν, το οποίο φορτώνουν στα οχήματά τους. Συγκεντρώνουν τους κατοίκους στην πλατεία και το εξοχικό κέντρο «Κήπος» του Χρ. Μπατάτσιου, άλλους σέρνοντας και χτυπώντας τους, και παραδίδουν στη φωτιά τα περισσότερα σπίτια. Την ίδια ώρα ταγματασφαλίτες που έχουν ακροβολιστεί πέριξ του χωριού, φωνάζοντας πως είναι Έλληνες ή παριστάνοντας τους αντάρτες καλούν τους κρυμμένους να βγουν από τις κρυψώνες τους δίνοντάς τους ψεύτικες διαβεβαιώσεις για την ασφάλειά τους.
Άλλοι απλά πυροβολούν όσους προσπαθούν να φύγουν από το χωριό.Εν τω μεταξύ, οι κάτοικοι (στη συντριπτική τους πλειοψηφία ηλικιωμένοι, γυναίκες και παιδιά) έχουν μαζευτεί υπό τις γερμανικές απειλές στα δύο σημεία συγκέντρωσης. Οι Γερμανοί δεν δείχνουν καμία διάθεση ση να ακούσουν τις εξηγήσεις και φαίνονται αποφασισμένοι για την αποτρόπαια συνέχεια. Ο ιερέας του χωριού Δημήτρης Τομαράς, περιστοιχισμένος από δεκάδες άτομα, σπεύδει να μεσολαβήσει, όμως επί ματαίω. Λίγο αργότερα ο μακεδονομάχος παπάς αναγκάζεται να παρακολουθήσει το βασανισμό και την ατίμωση των δύο θυγατέρων του και εν συνεχεία βασανίζεται και αυτός και δολοφονείται.
Ανάλογη τύχη έχει και η προσπάθεια του προέδρου, ο οποίος πλησιάζει τον επικεφαλής και την ώρα που τείνει το χέρι για να τον χαιρετήσει, αυτός τον τραυματίζει με μαχαίρι, με αποτέλεσμα να λιποθυμήσει από την αιμορραγία.
Ο πρόεδρος θα καεί στη συνέχεια με την οικογένειά του στο φούρνο του Γκουραμάνη.Το χωριό καίγεται και σι Γερμανοί και σι ταγματασφαλίτες ξεσπούν σε παράφορες βιαιότητες. Πυροβολούν εν ψυχρώ ανήμπορους ηλικιωμένους, αρπάζουν νήπια από τις αγκαλιές των μητέρων τους και τα σκοτώνουν με αποτρόπαιη βαρβαρότητα -χτυπώντας τα στους τοίχους ή πατώντας με τις αρβύλες τα κεφάλια τους- κακοποιούν γυναίκες, κόβουν δάχτυλα με τα μαχαίρια τους για να αρπάξουν δαχτυλίδια. Δείχνουν μάλιστα να το διασκεδάζουν… Πίνουν και γελούν σαν σε πανηγύρι.Οι σκηνές που εκτυλίσσονται δεν μπορούν να περιγραφούν. Σύμφωνα με μαρτυρίες μια γυναίκα δεμένη σε ένα δέντρο αναγκάζεται να παρακολουθήσει το διαδοχικό βιασμό και εν συνεχεία τη δολοφονία (με το μαρτυρικό παλούκωμα) της νεαρής κόρης της και εν συνεχεία δολοφονείται και αυτή. Σε μια άκρη του χωριού εκτελούν μια μητέρα με το μωρό της στην αγκαλιά το οποίο και μετά το θάνατο της θα εξακολουθήσει να θηλάζει τη νεκρή του μητέρα. Οι δολοφόνοι στέκονται από πάνω και γελούν. Ο τόπος γεμίζει με πτώματα, κραυγές και αναφιλητά.Ο κύκλος του θανάτου όμως μόλις έχει ανοίξει, με τον Σούμπερτ και την ομάδα του να ετοιμάζουν την τελική φάση του προμελετημένου εγκλήματος. Τοποθετούν τους κατοίκους του χωριού σε σειρές των δύο και τριών ατόμων και -αν και η αρχική σκέψη ήθελε ως προορισμό και τόπο της μαζικής εκτέλεσης το νεκροταφείο- δημιουργούν πομπές από την πλατεία προς το σπίτι του Νταμπούδη και από το κέντρο του προέδρου στο φούρνο του Γκουραμάνη. Με βαριά βήματα οι πορείες φτάνουν έξω από τα κτίρια που σε λίγο θα μετατραπούν σε νέα κρεματόρια. Οι κατακτητές και οι Έλληνες συνεργάτες τους στοιβάζουν τον κόσμο μέσα στα δύο κτίρια.Στο φούρνο του Γκουραμάνη νεκρική σιγή, μιλάνε σι ματιές, υγρές, βαριές. Όμως και μια σπίθα ελπίδας. ‘
Ενα παράθυρο στο πίσω μέρος του φούρνου η ύπαρξη του οποίου διαφεύγει αρχικά της προσοχής των Γερμανών, αποτελεί πραγματικό παράθυρο προς τη ζωή για λιγοστά εγκλωβισμένα μικρά παιδιά, που από κει καταφέρνουν να πηδήξουν έξω και να βρουν διέξοδο σωτηρίας. Σύντομα σι κατακτητές θα το αντιληφθούν και θα στήσουν απέναντι στρατιώτες, που σκοτώνουν όσους επιχειρούν να διαφύγουν.Στην είσοδο του στήνουν ένα πολυβόλο κι ξεκινούν να γαζώνουν το χώρο.
Στη συνέχεια, ρίχνουν στους συγκεντρωμένους άχυρα και εμπρηστική σκόνη, που με τις πρώτες ριπές μετατρέπουν το φούρνο σε κόλαση πυρός. Άλλοι πέφτουν νεκροί από τα πυρά, άλλοι καίγονται ζωντανοί, κάποιοι, ακόμη και γυναίκες με τα μωρά τους στην αγκαλιά, επιχειρούν να βγουν από την πόρτα. Και εκεί όμως περιμένουν στρατιώτες που είτε σφάζουν, είτε πυροβολούν όσους βγαίνουν, δημιουργώντας σωρούς πτωμάτων. Μιαν ανάσα και έξοδος, ηρωική, δίχως λογική -πού να χωρέσει άλλωστε! Μέσα στην αναστάτωση κάποια παιδιά καταφέρνουν να βγουν έξω σώα. Σώζονται βγαίνοντας απ τα φλεγόμενα κτίρια κρυμμένα Πίσω από μεγαλύτερους και αναγκαζόμενα να παραστήσουν επί ώρες τα νεκρά ανάμεσα σε στοίβες πτωμάτων. Το ίδιο σκηνικό έχει στηθεί και στο σπίτι του Νταμπούδη. Οι γρατσουνιές στους τοίχους καταμαρτυρούν την προσπάθεια των απελπισμένων εγκλείστων να σωθούν από τις φλόγες και τη βουλή της Ατρόπου Μοίρας.
Οι Γερμανοί και οι ταγματασφαλίτες, που θα τους ξεπεράσουν σε βιαιότητα και απανθρωπιά, δεν θα αποχωρήσουν παρά αργά το απόγευμα και αφού βεβαιωθούν ότι κανείς δεν έχει γλιτώσει της εκδικητικής τους μανίας, ότι δεν έχει απομείνει τίποτα να καεί και να λεηλατηθεί. Δεν θα χορτάσουν όμως να σκοτώνουν. Κατηφορίζοντας από το κατεστραμμένο χωριό θα συναντήσουν στο δρόμο τον 20χρονο Βάιο Νταμπούδη, ο οποίος επέστρεφε από τη Θεσσαλονίκη προς το σανατόριο Ασβεστοχωρίου για να επισκεφθεί τον εκεί νοσηλευόμενο ασθενή πατέρα του. Τον συλλαμβάνουν και τον εκτελούν και αυτόν, αναίτια και εν ψυχρώ. Μόνο επειδή ήταν από τον Χορτιάτη.Αφήνουν πίσω τους καταστροφή. Το χωριό καμένο και ολότελα κατεστραμμένο (περισσότερα από 300 σπίτια και κτίρια έχουν μετατραπεί σε στάχτες), πτώματα σκορπισμένα παντού, η μυρωδιά της καμένης σάρκας διάχυτη.
Ο απολογισμός τραγικός: 149 νεκροί, από τους ο ποίους οι 51 ανήλικοι και από αυτούς οι 36 κάτω των 10 ετών -ακόμη και αβάπτιστα βρέφη. Άλλοι εν ψυχρώ εκτελεσμένοι, άλλοι καμένοι ζώντες. Μια ακόμη μαύρη σελίδα στην ιστορία έχει γραφτεί, το Ολοκαύτωμα του μαρτυρικού Χορτιάτη έχει συντελεστεί.Από το φούρνο του Γκουραμάνη, το σπίτι του Νταμπούδη και άλλα σημεία του χωριού θα γλιτώσουν ελάχιστοι. Η Μαρία Αγγελινούδη, ο Πέτρος Τσαγγαλής, η Ίρις Ζέκκα, ο Τάσος, η Ελένη και η Ειρήνη Ρωμούδη, η Βασιλική και η Ελένη Γκουραμάνη, η Αναστασία και ο Κώστας Αγγελινούδης, ο Παύλος Ζέκκας, ο Γιώργος Γκουραμάνης, ο Παναγιώτης και Θανάσης Γαλητσιάνος, ο Παναγιώτης Σαρβάνης, η Ελένη Χαρατσή, η Χρυσή Αγοραστού κ.ά.

2009-06-27T03:10:00.000-07:00

ΚΑΦΕΝΕΙΟ Ο “ΠΑΡΘΕΝΩΝ”
“Παρθενών” ήταν ένα μεγάλο καφενείο.

Στο καφενείο αυτό είχαν το στέκι τους οι οικοδόμοι παντός είδους, χτίστες, μαραγκοί, υδραυλικοί και γυψάδες οι πιο πολλοί Ηπειρώτες. Οι εργολάβοι στην εποχή του Μεσοπολέμου όταν χρειάζονταν εργάτες όταν χρειάζονταν εργάτες για τις οικοδομές που έχτιζαν, πήγαιναν στον “Παρθενώνα” κι εκεί, ανάμεσα σ’ έναν καφέ ή το πολύ- πολύ ένα καραφάκι ούζο έκλεινε η δουλειά με μια προκαταβολή και χωρίς ΙΚΑ.[οχι που θα αλάζαμε]

Στα τραπεζάκια του καφενείου τις βροχερές μέρες που δε δούλευαν τα γιαπιά οι οικοδόμοι έπαιζαν την ξερή, το σκαμπίλι, τα σπαθιά και την πρέφα τους και συζητούσαν χαμηλόφωνα τα ζητήματά τους , προσέχοντας να μην τους ακούνε τα όργανα της Ασφάλειαςυ είχαν κι αυτοί στο στέκι τους εκεί για ν’ ασκούν τα αστυνομικά τους καθήκοντα, που τα θεωρούσαν “άμυνα του καθεστώτος εναντίον των ειδεχθών κομμουνιστών”.

Κι αυτό, γιατί οι οικοδόμοι ήταν μετά τους καπνεργάτες το πιο ζωηρό στοιχείο της εργατικής τάξης

Υ.Γ Τότε υπήρχε ταξική συνείδηση!!!!

Αφιέρωμα στους Επώνυμους ανεξαρτήτως Επαγγέλματος.

2009-06-26T12:40:00.001-07:00

Αφιερώνεται στους ΕΠΏΝΥΜΟΥΣ ΜΗΠΩΣ και ΘΥΜΗΘΟΥΝ την ΚΑΤΑΓΩΓΗ τους.

Δεν μπορεί κάπου την έχουν αυτή την εικόνα μέσα τους. Κάτι θα τους ΘΥΜΊΣΕΙ!!!!!

Αυτή ήταν η Ελλάδα μέχρι τις Αρχές του 80, και όχι μόνο σε Κορφοβούνια και στον Κάμπο, αλλά και στις Πρωτεύουσες των Επαρχιών..........

Υ.Γ Ένας απλός Έλληνας ηλικίας 45 χρόνων το διατήρησε δίπλα σε μια υπέροχη σημερινή κατοικία ΤΟΥ , προκειμένου να το βλέπουν τα παιδιά του και να μη παίρνουν τα μυαλά τους ΑΕΡΑ!!!!!

Υ.Γ Αν επιστρέφουμε, πότε-πότε , ίσως αποκτήσουμε την περίφημη-πως τη λένε???- Αυτογνωσία???????

Ωραία που ηταν η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!!!

2009-05-28T01:35:00.000-07:00

Ωραία που ηταν η Θεσ/νίκη!! Ωραίοι που ηταν και οι ανθρωποι της! Ωραίες που ηταν και οι ομάδες της: ο ΑΡΗΣ,ο ΗΡΑΚΛΗΣ, ο ΠΑΟΚ!!!

Τα Αρειανά στου Χαριλάου, οι Γεροντοκόρες στο τρανό Καυταντζίγλειο, η προσφυγιά στην Τούμπα.

Ο ΠΑΟΚ μετακόμισε στο προαύλιο της Αγ. Βαρβάρας, νομίζω το '59, μ' εναν αγώνα απέναντι στους Μαυραεούς της Δράμας. Τήν περ'ιφημη ΔΟΞΑ , των αδελφών Λουκανίδη, του Ιγνατίου, του Σαμλίδη.

Οι γριές βρήκαν στεγη το '61 κατα την διάρκεια λαμπρών εγκαινίων του μεγαλοπρεπούς σταδίου [ για την εποχή] στους Χορτατζήδες. Καλώς ή κακώς Καραμανλής και πάλι. Οι Ηρακληδείς μέσα στην χαρά τους! Κάτοικοι οι περισσότεροι απ' αυτούς ,του κέντρου τής Θεσ/νίκης κυρίως περί την Καμάρα.[ συνεχίζουν ακόμη ακόμη ,στην πλειοψηφία τους , να ψηφίζουν με το δεξί χέρι].Εχουν δίπλα τους την Π. Δεξιά, [ 21 Νοεμβρίου ]

Τα Αρειανά ,δεξιά κι αυτά, συχνά εχουν κατηγορηθεί γα τον ακραίο προσανατολισμο τους. Ιδίως οι περι την Αγ. Τριάδα περιοχή που σύχναζαν στο καφενείο του Γιαννακού.

Φίλος μου κομμουνιστής διηγείται με αποτροπιασμό ο,τι. Απο τις προσφιλείς προσβήτικές εκφράσεις πρός τους επόπτας ηταν η '' παλιοκομμουνιστή''. Βέβαια τίποτε δεν ειναι απόλυτο.

Ωσμώσεις πολιτικές ειχε δεχθεί και ο φίλαθλος κόσμος.

Ετσι δεξιούς θα βρείς και στην Π Α Ο Κ Α Ρ Α που ηταν η εκφραση της προσφυγιάς. Των κατατρεγμένων που ηρθαν μετα το '22 απο τον Πόντο,την Πόλη,την Ιωνία την μακρυνή Καππαδοκία. Οι περισσότεροι ψήφιζαν Βενιζέλο.

Καλό ειναι να θυμόμαστε αυτά τα χρόνια.

--Τα χρόνια που ο Αλεξιάδης εκανε θαύματα με τις κεφαλιές του, ο Κούδας διήρχετο με την μπάλα στα πόδια ολο το γήπεδο και ο Αιδινίου αφηνε στο πε΄ρασμα του το λεπτό αρωμα του ταλέντου του. Κι αυτά τα παιδιά ειχαν αντικαταστήσει αλλους παλαιότερους,εξ ισου γνωστούς. Τον Παπουτσόπουλο και τον Νανάκο, τον Χαβανίδη και τον Λέανδρο, τους αδελφούς Χασεκίδη και τον Τουμπέλη.

--Τα χρόνια που μια αλλη ομάδα προσφύγων , μεσα στα τσαμούρια της Καλαμαριάς, εγραφε την δική της ιστορία.

Ο Απόλλων εχει δηλητήριο φοβερό.

Σύνθημα ανεπανάληπτο για τα προσφυγόπουλα του Πόντου.Το Αγιο Ορος ειχε δωσει ολη την εκταση που του [ ανήκε]???? και βρήκε στέγη ο Αυγητίδης και ο Μηταριώτης, ο Νιφαδόπουλος και ο Καπράν.

Στίς μέρες μας ο πλούτος!!!! μετακόμισε στην Καλαμαριά.!!!!!!?????

Ισως γι' αυτό ο Απόλλων δεν μπορεί να βρει μια σταθερή θεση. Η λάσπη του ταίριαζε. Η ΑΣΦΑΛΤΟς ΔΕΝ ΤΟΥ ΠΆΕΙ.

ΩΡΑΙΑ που ηταν η Θεσ/νίκη!!!!!1

ΣΧΟΛΙΟ.Απόσπασμα απο το βιβλιο του Αλέξανδρου Χ. Κορτσάρη.--Ωραία που ηταν η Θεσ/νίκη---.

Θα πρεπιει να σημειώσω πως ,το εργο ως προς την αναποληση ικανοποιεί,ορισμένοι χαρακτηρισμοί δεν με βρίσκουν συμφωνη.

Στα παιδιά της Καλαμαριάς δεν πάει η λάσπη,το φαινόμενο της μείωσης του ενδιαφεροντος ωφείλεται στην περίφημη πολιτισμικότητα!!!!!! Οσο για τον Πλούτο μάλλον για μια μερίδα απολίτιστων νεοπλουτων πρόκειται που στην πλειονότητα του ουδεμία σχεση εχει με τους μπεσαλίδες Καλαμαριώτες!!!κάπως ετσι συμβαίνει οταν διαρρηγνύεται ο κοινωνικός ιστός.

ΠΤΩΤΑΠΡΙΛΙΑ

2009-04-01T11:36:00.001-07:00

Έθιμο
Κατά την 1η Απριλίου, συνηθίζεται λέγονται ψέματα λόγω εθίμου.
Προέλευση του Εθίμου
Τα ψέματα της πρωταπριλιάς είναι ένα έθιμο που μας έχει έρθει από την Ευρώπη. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές σχετικά με τον τόπο και τον χρόνο που γεννήθηκε το έθιμο αυτό. Δύο από αυτές, όμως, είναι οι επικρατέστερες.
Από τους Κέλτες
Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, το έθιμο ξεκίνησε από τους Κέλτες. Λαός της βορειοδυτικής Ευρώπης, οι Κέλτες, ήταν δεινοί ψαράδες. Η εποχή του ψαρέματος ξεκινούσε την 1η Απριλίου. Όσο καλοί ψαράδες όμως και να ήταν, την εποχή αυτή του χρόνου τα ψάρια πιάνονται δύσκολα. Έτσι και αυτοί, όπως προστάζει ο κώδικας δεοντολογίας των ψαράδων όλων των εποχών, έλεγαν ψέματα σχετικά με τα πόσα ψάρια είχαν πιάσει. Αυτή η συνήθεια, έγινε με το πέρασμα του χρόνου έθιμο.
Από τη Γαλλία
Η δεύτερη εκδοχή, που θεωρείται και ποιο βάσιμη ιστορικά, θέλει γενέτειρα του εθίμου την Γαλλία του 16ου αιώνα. Μέχρι το 1564 η πρωτοχρονιά των Γάλλων ήταν η "1η Απριλίου". Την χρονιά αυτή όμως, και επί βασιλείας Καρόλου του 9ου, αυτό άλλαξε και πρωτοχρονιά θεωρούνταν πλέον η 1η Ιανουαρίου. Στην αρχή αυτό δεν το δέχτηκαν όλοι οι πολίτες. Οι αντιδραστικοί συνέχιζαν να γιορτάζουν, την παλαιά πλέον, πρωτοχρονιά τους την 1η Απριλίου, ενώ οι υπόλοιποι τους έστελναν πρωτοχρονιάτικα δώρα για να τους κοροϊδέψουν. Το πείραγμα αυτό μετατράπηκε με τον καιρό σε έθιμο.
Το έθιμο στην Ελλάδα
Όπου και να γεννήθηκε πάντως, γεγονός είναι ότι το έθιμο αυτό ήρθε και στην Ελλάδα και διαφοροποιήθηκε αποκτώντας μια ελληνική χροιά. Η βασική ιδέα βέβαια παρέμεινε ίδια. Λέμε αθώα ψέματα με σκοπό να ξεγελάσουμε το «θύμα» μας. Σε κάποιες περιοχές της πατρίδας μας, θεωρούν ότι όποιος καταφέρει να ξεγελάσει τον άλλο, θα έχει την τύχη με το μέρος του όλη την υπόλοιπη χρονιά. Σε κάποιες άλλες πιστεύουν ότι ο «θύτης» θα έχει καλή σοδειά στις καλλιέργειες του. Επίσης το βρόχινο νερό της πρωταπριλιάς, θεωρούν μερικοί, ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Όσο για το «θύμα», πιστεύεται ότι, σε αντίθεση με τον «θύτη», θα έχει γρουσουζιά τον υπόλοιπο χρόνο και πιθανότατα αν είναι παντρεμένος θα χήρεψει γρήγορα.
Σύμφωνα με τον έλληνα λαογράφο Λουκάτο το έθιμο αυτό αποτελεί ένα σκόπιμο "ξεγέλασμα των βλαπτικών δυνάμεων που θα εμπόδιζαν την όποια παραγωγή" όπως είναι η αρχή του μήνα τόσο για τον Μάρτιο, όσο και τον Απρίλιο υποχρεώνοντας πολλούς να λαμβάνουν διάφορα "αντίμετρα" (αλεξίκανα μέτρα). Έπίσης και ο Έλληνας λαογράφος Γ. Μέγας συμφωνεί πως η πρωταπριλιάτικη "ψευδολογία" παραπλανά ελλοχεύουσες δυνάμεις του κακού, έτσι ώστε να θεωρείται από τον λαό ως σημαντικός όρος μαγνητικής ενέργειας (έλξης ή αποτροπής) για μια επικείμενη επιτυχία.
Περιστατικά
Τον προηγούμενο αιώνα, η τεχνολογία βοήθησε κάποιους να ξεγελάσουν χιλιάδες άτομα την ημέρα αυτή. Για παράδειγμα μια Αμερικάνικη εφημερίδα δημοσίευσε ένα άρθρο (στις αρχές του 20ου αιώνα), στο οποίο αναφερόταν ότι ο Τόμας Έντισον είχε εφεύρει μια μηχανή, η οποία μετέτρεπε το νερό σε κρασί. Φανταστείτε την χαρά όλων των «μερακλήδων» της εποχής. Οι μερακλήδες μπορεί να χάρηκαν, αλλά οι μετοχές, των εταιριών παρασκευής και διακίνησης οίνου, σημείωσαν κατακόρυφη πτώση στο χρηματιστήριο.
Ένα άλλο παράδειγμα μεγάλης πρωταπριλιάτικης φάρσας, είναι αυτή του δικτύου BBC το 1957. Τότε προβλήθηκε, από το δίκτυο αυτό, ένα ρεπορτάζ, στο οποίο Ιταλοί γεωργοί μάζευαν μακαρόνια από τα δέντρα που υποτίθεται ότι τα παράγουν. Παρόμοια ρεπορτάζ συνεχίζονται όμως μέχρι και σήμερα σχεδόν από το σύνολο των μαζικών μέσων επικοινωνίας που τις περισσότερες φορές αγγίζουν σημαντικά θέματα οικονομίας, διασκέδασης, κ.λπ.
Copy Paste από wikipedia
Πηγή
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα τ.51ος, σ.72

Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΑΠΑΙΤΕΙ ΣΥΝΔΕΣΗ

2009-03-10T13:43:00.000-07:00

Κάποιο απόγευμα ,κάποιας μέρας....

Περιμένοντας υπομονετικά το αστικό λεωφορείο,παρατηρώ ένα νεαρό ζευγάρι που βρίσκεται λίγα μέτρα πιο κάτω.''Χάρηκα πολύ που βρεθήκαμε, θα τα πούμε στο chat'',λέει η κοπέλα στο αγόρι δίνοντας του ένα φιλί στο μάγουλο.

Υποθέτοντας στην καλύτερη περίπτωση, ότι το ζευγάρι δεν είχε συναντηθεί για πρώτη φορά, συνειδητοποίησα και πάλι πως πράγματι οι σχέσεις των ανθρώπων και κυρίως των νέων περνούν κρίση.

Αν το ζευγάρι πέρασε πράγματι καλά, γιατί να διαλέξει το ΣΑΤ, και την παγερή οθόνη για να μιλήσει και όχι την ουσιαστική επικοινωνία??

Αν ο Αντώνης Σαμαράκης είχε υπ' όψη του τη διαδικτυακή μοναξιά, θα μιλούσε για τις οθόνες και όχι για τις στέγες των ανθρώπων που είναι τόσο κοντά.

Στον αντίποδα, μια από τις επόμενες ημέρες, νομίζω Κυριακή, περνώντας από μια γειτονιά της Ανω Πόλης[Θεσ/νίκη] δύο γυναίκες, σίγουρα όχι νεαρής ηλικίας, έχουν πιάσει κουβέντα από τα απέναντι μπαλκόνια. Χωρίς να καταλαβαίνω ακριβώς το θέμα ''του κοινωνικού σχολιασμού'' επέλεξα χαμογελώντας τις ''στέγες''

Ναι, οι στέγες των ανθρώπων είναι κοντά και μερικές φορές και οι ψυχές τους, αλλά μου είναι αδύνατον να καταλάβω[με παράδειγμα τον ίδιο τον γιο μου]οτι νέοι άνθρωποι τείνουν να γίνουν[τι λέω τώωωωωρα] απλώς διαδικτυακές οντότητες και επιλέγουν ως καλύτερη παρέα ένα πληκτρολόγιο και μια οθόνη, από την ψάθινη καρέκλα και το Άγιο Τσιπουράκι.

Η ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ

2009-03-09T02:59:00.000-07:00

Το τσίπουρο αποτελεί το κατ εξοχήν παρειστικο ποτό. Βαθιά ριζωμένο στη ζωή μας ,εκφράζει τη φιλοσοφία του Έλληνα κι έχει ταυτιστεί με την παρέα και το κουβεντολόι, πάντα συνοδευόμενο από μεζέ και μια χαλαρή διάθεση. Η σωστή απόλαυση του ,μάλλον χρήζει ιδιαίτερης τελετουργίας,

. Το καλό τσίπουρο πάντα πίνεται με κάτι αλμυρό, ξινό, καυτερό, παστό, πικάντικο. Συγκεκριμένα.

1.Τσίρος, λακέρδα,,ταραμοσαλάτα, πιπεριά καυτερή ψητή ή τουρσί, αντσούγια,κολιός ρέγκα, τζατζίκι με κομματάκια αγγουράκι και σκόρδο για μερακλήδες,2Θαλασσινά. μαρίδα,γαύρος, γαρίδες, χταπόδι, μύδια,και λοιπά όστρακα 3. Αυγά βραστά σαλάτα , μελιτζανοσαλάτα, φασόλια πιάζι, φέτα λαδορίγανη , μπά-

τζος σαγανάκι, .φάβα με μπόλικο κρεμμύδι.

Βασικός κανόνας....Πριν αλλάξετε την γεύση ,μια μπουκιά ψωμί!!!

Τέλος...βασική προϋπόθεση!!!!!!!

Καλή διάθεση και καλή παρέα. Τώρα όσο για την διάθεση κιαν ακόμη δεν υπάρχει απ την αρχή ,η ζεστή καρδιά η συντροφικότητα της παρέας το βάλσαμο του τσίπουρου ,είναι σίγουρο πως δεν αργήσει νάρθει!!!!

Προσωπικά προτιμώ το ούζο [ανέρωτο] και την ζεστή καρδιά,κι ας είναι με ντομάτα και ελιά ποτέ μα πότε όμως κοψίδια!!!!!!!!

ΠΕΡΣΙΑ ---ΙΡΑΝ

2009-02-21T03:06:00.000-08:00

στον χάρτη απεικονίζονται οι περιοχές διαφόρων εθνοτήτων.

Χάρτης που διαβάζεται από ΗΠΑ.

Για χρόνια οι Έλληνες [μιας και κανείς δεν μπήκε κανείς στον κόπο να μας το διδάξει] ταυτίζουμε την Περσία με το Ιράν-και κατ επέκταση τους Πέρσες με τους Ιρανούς-.

Η αλήθεια είναι πως στις 21 Μαρτίου 1935 ,ο βασιλιάς ζήτησε το κράτος του να

ονομασθεί Ιράν και οι κάτοικοι του Ιρανοί, έτσι ώστε να θυμάται πλέον όλος ο κόσμος ότι πρόκειται για την 'Χώρα των Αρίων''

Τι πρόβλημα για την ανθρωπότητα αυτοί οι Άριοι!!!!!!

Οι Πέρσες ήταν ένας μόνον από τους εκεί Άριους λαούς που ζούσαν στην περιοχή Παρς.

----Φαρς τους αποκαλούν οι Άραβες ,ίσως επειδή στα αραβικά δεν υπάρχει

το γράμμα πι----. και οι Έλληνες δημιούργησαν τη σύγχυση , αποκαλώντας τους

συλλήβδην Πέρσες, ενώ υπήρχαν και άλλοι Άριοι λαοί εκεί όπως οι Μήδοι.

που εμείς εννοούμε να θεωρούμε τη λέξη συνώνυμη με το Πέρσες.

Η γραφή των λέξεων της Ιρανικής γλώσσας, γίνεται με αραβικούς χαρακτήρες συν μερικά επί πλέον γράμματα αλλά ως εκεί, οι περισσότερες λέξεις έχουν

εντελώς άλλες ρίζες.

Σχόλιο taspα.το Ιραν εχει εκλογές,εχει και σειρά στην Αμερικανική ατζέντα,η πρόσβαση στο

Αφγανιστάν ειναι δύσκολη!!!!!!!!Το φυλετικο παιχνίδι πολύ αποδοτικο!!!!!

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΏΝ ΣΠΟΥΔΩΝ 1939-2009

2009-02-16T01:52:00.000-08:00

Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών ιδρύθηκε στις 29 Απριλίου 1939 από επίλεκτα μέλη της κοινωνίας της Θεσσαλονίκης που ανήκαν στον πνευματικό και εμπορικό κόσμο της χώρας. Οι άνδρες αυτοί, Μακεδόνες στη μεγαλύτερη πλειοψηφία τους, απέβλεψαν στη δημιουργία οργανισμού, ο οποίος θα είχε σκοπό την περισυλλογή, καταγραφή, ταξινόμηση, διατήρηση, μελέτη και δημοσίευση παντός γλωσσικού, αρχαιολογικού, αρχειακού, λαογραφικού υλικού και λαϊκής τέχνης που σχετίζεται με τη Μακεδονία.

Παράλληλα στόχευαν στην ανύψωση του μορφωτικού, πνευματικού και πολιτιστικού επιπέδου του μακεδονικού λαού, με τις εκδόσεις των περιοδικών και συγγραμμάτων της Εταιρείας, με προκηρύξεις γλωσσικών, λαογραφικών και ιστορικών αγωνισμάτων, με την ενίσχυση σχετικών ερευνών, με την ίδρυση και οργάνωση κοινοτικών λαϊκών βιβλιοθηκών, με τη συγκέντρωση συγγραμμάτων και μελετών αναφερομένων στην ιστορία της Μακεδονίας, με την ίδρυση και οργάνωση παραρτημάτων σε διάφορες πόλεις της Μακεδονίας, καθώς επίσης και με κάθε άλλο νόμιμο μέσο το οποίο θα έκρινε βοηθητικό το Διοικητικό Συμβούλιο.

Στρατηγικός στόχος της Εταιρείας ήταν ανέκαθεν και παραμένει εσαεί η υπεράσπιση και ανάδειξη της Ελληνικής Μακεδονίας με τα προαναφερόμενα και άλλα μέσα.

Οι παραπάνω στόχοι διατυπώθηκαν στα άρθρα 2 και 3 του εν συνεχεία εγκριθέντος δικαστικώς καταστατικού της Εταιρείας (Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, αρ. απόφ. 1290/1939) και παρέμειναν μέχρι σήμερα απολύτως σεβαστοί από τα εκάστοτε Διοικητικά Συμβούλια, τα οποία καταβάλλουν τεράστιες προσπάθειες για την εκπλήρωσή τους.

Με αυτό τον τρόπο η Εταιρεία κατέστη νομικό πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου.
Ακολούθησαν εκλογές για την ανάδειξη του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου, το οποίο

απαρτίστηκε από τους Κωνσταντίνο Μερκουρίου ως πρόεδρο, Αντώνιο Σιγάλα ως αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Λέτσα ως γενικό γραμματέα, Ιωάννη Βασδραβέλλη ως ταμία, Γεώργιο Τσιστόπουλο ως έφορο, Στίλπωνα Κυριακίδη, Κωνσταντίνο Μικρού, Δημήτριο Μισυρλή, και Χαράλαμπο Λέκα ως συμβούλους.

Το κυριότερο μέλημα του Διοικητικού Συμβουλίου, από την ίδρυση της Εταιρείας, ήταν η εξασφάλιση οικοπέδου για την ανέγερση των κτηριακών εγκαταστάσεών της. Χάρη στις ενέργειες του τότε γενικού γραμματέα της Εταιρείας Αλεξάνδρου Λέτσα και την πλήρη κατανόηση και συμπαράσταση του τότε Υπουργού Οικονομικών Σωτηρίου Γκοτζαμάνη, παραχωρήθηκε στην Εταιρεία από το Δημόσιο δωρεάν χώρος δύο χιλιάδων μέτρων κοντά στο Λευκό Πύργο, καθώς και ποσό ικανό για την ανέγερση του πρώτου μεγάρου της Εταιρείας.

Στις 8 Φεβρουαρίου 1949 ο Βασιλεύς Παύλος, συνοδευόμενος από τη σύζυγό του Βασίλισσα Φρειδερίκη, έθεσε τον θεμέλιο λίθο του πρώτου μεγάρου της Εταιρείας και δύο χρόνια αργότερα, στις 19 Νοεμβρίου 1951, το θεμέλιο λίθο του Μεγάρου Β΄. Οι εργασίες ανέγερσης του μεγάρου Γ΄ - που συνδέει το μέγαρο Α΄ με το μέγαρο Β΄ - ξεκίνησαν το φθινόπωρο του 1968.

Η Εταιρεία διαθέτει σήμερα τρία κτήρια συνεχόμενα, τα οποία αποτελούν ένα από τα καλύτερα κτηριακά συγκροτήματα της Ευρώπης. Στο πενταόροφο κτήριο Α΄ στεγάζεται η διοίκηση, το Λογιστήριο, η Βιβλιοθήκη, το Bιβλιοπωλείο, η αίθουσα τελετών, το εντευκτήριο, και τα επιστημονικά τμήματα Εκδόσεων, Ιστορικών Μελετών και Γλωσσολογίας. Στο κτήριο Β΄ στεγάζεται ο κινηματογράφος «Αριστοτέλειον», το Θέατρο, στο όποιο λειτουργεί ως μισθωτής το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, η Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης ως μισθωτής, η Πινακοθήκη και η αίθουσα συνεδρίων με δυνατότητα μεταφράσεως σε τρεις γλώσσες. Στο κτήριο Γ΄ στεγάζονται τα καμαρίνια των ηθοποιών, τα γραφεία διοικήσεως του Θεάτρου, η πλάγια κινητή σκηνή και οι χώροι παρασκευής σκηνικών.

Το εκδοτικό έργο της Εταιρείας είναι πλούσιο. Στα τέσσερα εκδοτικά Τμήματα (βιβλιοθήκες), τα οποία τα παλαιά Διοικητικά Συμβούλια είχαν οργανώσει, δηλαδή στη Μακεδονική, στην Εθνική, στη Μακεδονική Λαϊκή, και στη Μακεδονική Λογοτεχνική Βιβλιοθήκη, καθώς και στο Τμήμα Επιστημονικών Πραγματειών, το οποίο είναι διηρημένο στη Φιλολογική και Θεολογική Σειρά και στη Νομική και Οικονομική Σειρά, προστέθηκε το Τμήμα Νεοελληνικών Ιστορικών Ερευνών.

Τα Τμήματα αυτά έχουν εκδόσει, ως σήμερα, 230 βιβλία για την προαγωγή των σκοπών της Εταιρείας. Παράλληλα προς αυτά η Εταιρεία εκδίδει ετησίως δύο περιοδικά με τα παραρτήματά τους, τα «Μακεδονικά» και τα «Ελληνικά». Στην κατηγορία των περιοδικών αυτών εκδόσεων πρέπει να καταταχθούν και οι τιμητικοί τόμοι, τους οποίους η Εταιρεία κατά καιρούς εξέδωσε τόσο υπέρ προσωπικοτήτων, όσο και με την ευκαιρία σημαντικών ιστορικών επετείων και συνεδρίων.

Για τη διάθεση των εκδόσεών της στο ευρύτερο κοινό η Εταιρεία συνεβλήθη με βιβλιοπωλεία της Θεσσαλονίκης, της Αθήνας και του εξωτερικού· επιπλέον μετέχει σε πανελλήνιες και διεθνείς εκθέσεις βιβλίου. Για την καλύτερη όμως προβολή των εκδόσεών της, ίδρυσε το 1970 βιβλιοπωλείο, στο ισόγειο του Μεγάρου Α΄.Τις εκδόσεις της αποστέλλει σε όλες τις γνωστές βιβλιοθήκες του κόσμου, είτε δωρεάν, είτε επ ανταλλαγή, είτε επί παραγγελία, κατορθώνοντας με αυτό τον τρόπο να καταστήσει γνωστές τις ελληνικές απόψεις σε θέματα για τα οποία η Ελλάδα έχει άμεσο ενδιαφέρον. Οι απόψεις αυτές είναι πάντοτε αυστηρά επιστημονικές και διατηρούν το υψηλό κύρος της Εταιρείας.

Η Βιβλιοθήκη της Εταιρείας βρίσκεται στον τρίτο όροφο του Μεγάρου Α΄ και άρχισε τη λειτουργία της το 1951 με πρώτο πυρήνα το βιβλιακό και άλλο υλικό που αποκτήθηκε κυρίως από δωρεές Μακεδόνων της Αθήνας αλλά και των Θεσσαλονικέων μελών της. Η πρώτη μεγάλη δωρεά έγινε από την κ. Βέρα Παπαηλιάκη το 1954, αποτελούμενη από 2.102 βιβλία. Ακολούθησαν στη συνέχεια και άλλες σημαντικές δωρεές, όπως της οικογένειας Δραγούμη, των Γεωργίου Σαγιαξή, Τριανταφύλλου Κοντονασσοπούλου, Κωνσταντίνου Τσώπρου, Χριστοφόρου Νάλτσα, Π. Δημητριάδου, Γεωργίου Βασδραβέλλη, Ιωάννου Βασδραβέλλη, Γεωργίου Αστεριάδου, Ι. Τριανταφυλλίδου, Αλεξάνδρας Παραφεντίδου, Γεωργίου Θεοχαρίδου, Πασχάλη Καραπάλη, της Ελληνικής Κοινότητος Αλεξανδρείας, ολόκληρη τη βιβλιοθήκη της Εταιρείας Σλαβικών Μελετών κ.ά.

Σήμερα αριθμεί περίπου 70.000 τόμους βιβλίων, περιοδικών, χειρογράφων, εφημερίδων, χαρτών καθώς και άλλο μη βιβλιακό υλικό, το οποίο πολλαπλασιάζεται συνεχώς με αγορές, δωρεές και ανταλλαγές.

Στον αριθμό αυτό θα πρέπει να συνυπολογισθεί ένας σημαντικός αριθμός παλαιοτύπων εκδόσεων που έχουν εκδοθεί πριν από το 1800, οι οποίες μαζί με τα χειρόγραφα και άλλες σπάνιες εκδόσεις αποτελούν ένα ξεχωριστά προστατευμένο τμήμα, την «Ειδική συλλογή» της βιβλιοθήκης.

Η Πινακοθήκη της Εταιρείας στεγάζεται στον έκτο όροφο του Μεγάρου Β΄ (Νικολάου Γερμανού 1). Τα εγκαίνια της αίθουσας της Πινακοθήκης έγιναν στις 16 Ιουνίου 1975. Η αίθουσα περιέλαβε πίνακες τους οποίους η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας διέθεσε στην Εταιρεία προς έκθεση. Η συλλογή της Πινακοθήκης συνεχώς πλουτίζεται από αγορές και προσφορές. Σήμερα διαθέτει 560 έργα στη μόνιμη συλλογή της και προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες ετησίως.

Στους σκοπούς της Εταιρείας περιλαμβάνεται η διοργάνωση διεθνών συμποσίων, καθώς και η συμμετοχή εκπροσώπων της σε διεθνή επιστημονικά συνέδρια. Τα συνέδρια που διοργάνωσε η Εταιρεία μέχρι σήμερα σημείωσαν εξαιρετική επιτυχία λόγω της συμμετοχής επιφανών επιστημόνων από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Διοργανώνει επίσης ημερίδες και διαλέξεις με σκοπό την πολιτιστική άνοδο του λαού της Βόρειας Ελλάδας. Μετέχει κατα έτος στα συνέδρια των Παμμακεδονικών Ενώσεων Αμερικής - Καναδά και Αυστραλίας διά του Προέδρου της.
Από τα πρώτα μελήματα της Εταιρείας υπήρξε η ενίσχυση αριστούχων πτωχών Μακεδόνων με τη χορήγηση υποτροφιών για σπουδές στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Υπότροφοι της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών υπήρξαν οι Κ. Βαβούσκος, Χ. Παυλίδης, Δ. Καλαμάρας, Γ. Θύμης, Αλ. Μπαλτάς κ. ά.

Η Εταιρεία διοικείται από εννεαμελές Διοικητικό Συμβούλιο. Αλληλοδιάδοχοι εκλεγόμενοι Πρόεδροι διετέλεσαν οι Κωνσταντίνος Μερκουρίου, Στίλπων Κυριακίδης, Χαράλαμπος Φραγκίστας, και Κωνσταντίνος Βαβούσκος. Από 2 Απριλίου 2006 Πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών είναι ο Νικόλαος Μέρτζος.

Το επιστημονικό και εθνικό έργο της Εταιρείας, αναγνωρίσθηκε και τιμήθηκε όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό· έχει τιμηθεί με το αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών και το χρυσό μετάλλιο του Δήμου Θεσσαλονίκης· επιπλέον διαπρεπείς επιστήμονες εξήραν το έργο της Εταιρείας, όπως είναι ο V. Laurent στην Revue des Etudes Byzantines (τόμ. 7ος ) και ο Bruno Lavagnini στο Atene e Roma (1954).

ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΜΕΛΕΤΩΝ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΥ ΤΟΥ ΑΙΜΟΥ (Ι.Μ.Χ.Α.)
Το Ι.Μ.Χ.Α. ιδρύθηκε το 1953 ως παράρτημα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Η Εταιρεία στέγασε το ΄Ιδρυμα αυτό στον τρίτο όροφο του Μεγάρου Α΄ και έθεσε στη διάθεσή του όλες τις υπηρεσίες της -εξαιρουμένου του λογιστηρίου- και όλους τους πόρους της. Για εξασφάλιση της συνοχής του με την Εταιρεία αποφασίστηκε να διατελεί υπό πρόεδρο και αντιπρόεδρο διοριζόμενους από το Διοικητικό Συμβούλιο της Εταιρείας. Με αυτό το νομικό καθεστώς λειτούργησε μέχρι το φθινόπωρο του 1973, όταν με κυβερνητική πρωτοβουλία ανεξαρτητοποιήθηκε τελείως από την Εταιρεία, συστάθηκε ως αυτοτελές νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου και στεγάστηκε σε ξεχωριστό χώρο.

Σήμερα το ΄Ιδρυμα διοικείται από επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο, τρία μέλη του οποίου ορίζει το Διοικητικό Συμβούλιο της Εταιρείας.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
Το αρχείο αυτό ιδρύθηκε το 1954 ύστερα από πρωτοβουλία και μακροχρόνιες προσπάθειες του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, ως δημόσια υπηρεσία υπαγόμενη στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και στο Υπουργείο Πολιτισμού και επιστημών, με σκοπό τη διάσωση, διατήρηση, συντήρηση και αξιοποίηση των αρχείων της Βορείου Ελλάδος και ειδικότερα της Μακεδονίας. Το αρχείο αρχικά φιλοξενήθηκε στον τέταρτο όροφο του Μεγάρου Α΄ της Εταιρείας και η Εταιρεία ανέλαβε όλα τα έξοδα λειτουργίας του. Ο μεγάλος όμως αριθμός των συγκεντρωθέντων αρχείων κατέστησε αναγκαία τη μετακόμιση του Ιδρύματος σε άλλους μεγαλύτερους χώρους. ΄Ετσι η Εταιρεία στερήθηκε το ΄Ιδρυμα αυτό, δεν έπαυσε όμως να ενδιαφέρεται για τη λειτουργία του. Εξακολουθεί να διορίζει τα τρία μέλη της Εφορευτικής του Επιτροπής (και τα αναπληρωματικά), χορηγεί δωρεάν τις εκδόσεις της σ αυτό και παρέχει την υποστήριξή της όταν υπάρχει ανάγκη.

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ (Π.Κ.Μ.Σ.)
Το Κέντρο αυτό ιδρύθηκε από την Εταιρεία το 1967 ως παράρτημά της με σκοπό να βοηθήσει τους Μακεδόνες σπουδαστές που προέρχονταν από την επαρχία τόσο στις σπουδές τους, όσο και στη γενικότερη πνευματική τους καλλιέργεια. Στεγάστηκε στον πέμπτο όροφο του Μεγάρου Α΄, όμως δεν βρήκε απήχηση, παρά σε ελάχιστους σπουδαστές, γεγονός που ανάγκασε την Εταιρεία να αναστείλει τη λειτουργία του.

ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΠΟΔΗΜΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ (Κ.Α.Μ.)
Το Κέντρο Αποδήμων Μακεδόνων ιδρύθηκε στις 18 Μαΐου 1967 με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών ως παράρτημά της. Σκοπός του Κέντρου αυτού ήταν η συμπαράσταση προς τους Μακεδόνες ομογενείς που διαμένουν στο εξωτερικό και η διατήρηση της επαφής τους με την πατρώα γη. Το έτος 1997 το Κέντρο Αποδήμων Μακεδόνων έπαυσε να λειτουργεί μετά από απόφαση της τότε Κυβερνήσεως.

Αναλυτική Αναζήτηση

1o Πρακτικό Ίδρυσης της ΕΜΣ,σελίδα πρώτη
1o Πρακτικό Ίδρυσης της ΕΜΣ,σελίδα δεύτερη