Η Ζωη που περναει και χανεται....................................

Ένας πατέρας γυρίζει σπίτι από την εργασία του αργά, κουρασμένος και εκνευρισμένος, για να βρει τον πέντε ετών γιο του να τον περιμένει στην πόρτα.

-Μπαμπά, μπορώ να ρωτήσω κάτι;

-Ναι, βεβαίως, τι είναι;

-Μπαμπά, πόσα παίρνεις σε μια ώρα;

-Αυτό δεν είναι δίκη σου δουλειά, απάντησε θυμωμένος ο πατέρας.

-Θέλω ακριβώς να ξέρω. Παρακαλώ, πες μου πόσα παίρνεις σε μια ώρα;

-Εάν πρέπει να ξέρεις, παίρνω 40 ευρώ την ώρα.

-Ωχ! Μπαμπά, σε παρακαλώ, μπορείς να μου δανείσεις 20 ευρώ;

-Εάν ο μόνος λόγος που ρώτησες είναι να δανεισθείς κάποια χρήματα, για να αγοράσεις ένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες αηδίες, τότε να πας κατευθείαν στο δωμάτιο σου και στο κρεβάτι σου. Δεν εργάζομαι σκληρά καθημερινά για τέτοιες παιδαριώδεις επιπολαιότητες.

Το μικρό παιδί πήγε ήσυχα στο δωμάτιο του και έκλεισε την πόρτα. Ο μπαμπάς κάθισε σκεπτόμενος την ερώτηση του παιδιού και νευρίαζε όλο και περισσότερο. «Πώς τόλμησε να υποβάλει τέτοια ερώτηση, για να πάρει μόνο κάποια χρήματα;».

Μετά από μια περίπου ώρα ο μπαμπάς είχε ηρεμήσει και σκέφθηκε: «Ίσως είναι κάτι που πρέπει πραγματικά ν΄αγοράσει ο μικρός με τα 20 ευρώ. Και δεν ζητάει χρήματα πολύ συχνά». Πήγε στην πόρτα του δωματίου του παιδιού και την άνοιξε.

-Κοιμάσαι, γιε μου; Ρώτησε.

-Δεν κοιμάμαι, απάντησε το αγόρι.

-Σκεφτόμουν ότι ίσως ήμουν πολύ σκληρός μαζί σου νωρίτερα. Ήταν μια μεγάλη μέρα και έβγαλα την κούραση μου σε σένα. Εδώ είναι τα 20 ευρώ που μου ζήτησες». Το παιδί έτρεξε κατ΄ευθείαν επάνω του χαμογελώντας.

-Σ΄Ευχαριστώ, μπαμπά, φώναξε. Κατόπιν πάει στο μαξιλάρι του και βγάζει από κάτω κάποια τσαλακωμένα χρήματα. Ο πατέρας, μόλις βλέπει ότι το παιδί έχει ήδη κάποια χρήματα, αρχίζει να νευριάζει, ενώ εκείνο αρχίζει να μετράει σιγά τα χρήματα του και κοιτάζει τον μπαμπά του, που το ρωτά:

-Γιατί θέλεις περισσότερα χρήματα, εφόσον έχεις ήδη μερικά;

-Μπαμπά, έχω 40 ευρώ τώρα. Μπορώ να αγοράσω μια ώρα του χρόνου σου; Σε παρακαλώ, έλα αύριο νωρίς στο σπίτι. Θα ήθελα πολύ να φάμε μαζί.

Ο πατέρας ένοιωσε συντετριμμένος. Αγκάλιασε το μικρό γιο του και τον ικέτευσε να τον συγχωρήσει!

Το πιο πολύτιμο «πράγμα» που έχουμε είναι ο χρόνος! Ας μην τον δαπανούμε αλόγιστα επειδή είναι το μόνο που δεν γυρίζει πίσω…

ΣΧΟΛΙΟ.  Το  παραπανω  υπεροχο  κειμενο  μου εστειλε  ο  Φιλος  ΤΣΟΥΚΝΙΔΑ.
ΠΙΣΤΕΨΤΕ  ΜΕ, ειναι  πολυ  ευκολο  να συμβει. Προσωπικα  εχοντας  την  μονιμη  παρουσια  μιας  νεας  ''γιαγιας'' ,της  μητερας  μου, που στην ουσια  νταντευε  ολους μας........................ειχα  αντικαταστησει  τον  χρονο  παρουσιας  με  τον  ΠΟΙΟΤΙΚΟ  ΧΡΟΝΟ ,οπως  λεγεται  σημερα.
Ευτυχως  που  ειχαμε  δημιουργησει σχεσεις  με το παιδι μας'',ισοτιμες'' τηρουμενων των αναλογιων παντοτε. 
Η  συζητηση   ειχε  εμπαιδωθει  στις σχεσεις μας, γεγονος  που  εσωσε την σχεση μου με το παιδι μου,οταν σε ηλικια  9 χρονων  μου ειπε
*****Μαμα, οι  αλλες  μαμαδες  διαβαζουν  μαζι με τα  παιδια τους****
Ο  Πιτσιρικας   δεν  ειχε  κανενα  απολυτως  προβλημα, καθως  ειχε τελειωσει  τα παντα   αμεσως  μετα την επιστροφη  απο το σχολειο , μεχρι την ωρα  επιστροφης μας απο το γραφειο  και καθομασταν στο  Τραπεζι [ αλλωστε  φροντιζε  η  γιαγια γι' αυτο] Το βραδυ  πριν τον υπνο  γινοταν  ο ελεγχος  της  προετοιμασιας  για την επομενη.
Στο σχολειο  διακρινοταν. 
Κι' ομως το ειχε αναγκη,. Η  συγκλονιστικη  για μενα  αποκαλυψη  εσωσε την σχεση μου  με τον γιο μου.
Πολυ  απλα.
Την ωρα που  διαβαζε , διαβαζα  και γω  την εφημεριδα μου  η  καποιο βιβλιο  στον  προσωπικο του χωρο
Θυμαμαι  με  συγκυνιση ,πως  ηθελε  να μ' ευχαριστησει  κι ' ερχονταν απο καιρου σε καιρο  να  με ρωτησει  αν οσα γραφει ειναι σωστα!!!!!!!!.να με ρωτησει  κατι  σχετικο  με το μαθημα, ενω γνωριζα  πως το  ηξερε!!!!!