Αλλο ''βιασυνη'' αλλο ''ταχυτητα''

Τρεχουμε-τρεχουμε  ως  φρενιασμενα  ποντικια ,καταδιωκουμε  τον χρονο  λες και φοβομαστε μηπως  και  τον  χασουμε.

Κι  ομως  ο  χρονος  ειναι  παρων  και  μας  χλεβαζει.

Αληθεια  που  πηγαινουμε  με τοση  βιασυνη;;Γιατι  αυτη η μανια  αυτη  να  επιταχυνουμε σε

''κρεσεντο''  χωρις  ορια  τον  ρυθμο της  υπαρξης μας;;

Αλλο  βιασυνη  -αλλο  ταχυτητα

Με  τι  θα  μπορουσαμε  να   παρομοιασουμε  το  φαινομενο αυτο ,παρα  μ' εναν  Δρακο

που  εχει  εγκατασταθει  μεσα μας και μεις  του κανουμε  το κεφι να του χαρισουμε  ολη  την 

ενεργητικοτητα μας  να  αδειασουμε  τον  εαυτο μας χωρις  αντισταση!!!!

Στον  αστερισμο  της   καταναλωσης  το  αγαθο  που καταναλισκεται  περισσοτερο  ειναι  ο

ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Γιατι;;;γιατι  φθειρει  και  εκφυλιζει  την αξια του χρονου, το πολυτιμοτερου των αγαθων του.

ΒΙΑΣΥΝΗ.  Ο   ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ   ΛΕΒΙΑΘΑΝ!!!

ΕΝΣΤΕΡΝΙΣΘΗΚΑΜΕ    οσο  τιποτε αλλο  στον  βιο μας  το  συνθημα
Ο   ΧΡΟΝΟΣ   ΕΙΝΑΙ    ΧΡΗΜΑ
Η   λεγομενη   Κοινωνικη   Ευκινησια,  δειγμα  του συγχρονου  μοντελου   ζωης , για  το  οποιο
ολοι  νοιωθουμε  υπερηφανοι 
δηλητηριαζει   τον  ΧΡΟΝΟ  απο  εμας  τους ιδιους.
Η  Ευκινησια,  εξωθημενη  στα  ακρα, αποβλακωνει ,προκαλοντας μας να βρισκομαστε 
ΠΑΝΤΑΧΟΥ  ΠΑΡΟΝΤΕΣ
Ακριτα   μετοχοι  ολων  των  Εμπειριων ,καταναλωτες ολων  των  αγαθων  που  ανεξαρτητως
ΑΝΑΓΚΩΝ.
Αποτελεσμα , συγκεντρωνουμε  εμπειριες  χωρις να τις ελεγχουμε  ενω  ταυτοχρονα χανουμε
την δυνατοτητα να  τις  κανουμε  κτημα μας.
Στην  διαδρομη  αυτη  διαπιστωνεται   πως  εκτος  απο την οικονομικη  καταπτωση
εχουμε  απωλεσει  και  τις  πολιτισμικες μας αξιες.
--Χαθηκε  καθε  τελετουργικο  συμποσιακο  στοιχειο   μεσα στην Οικογενεια
--μετα  γνωστα  αποτελεσματα  αποξενωσης-
--Ο  ΣΥΜΠΟΣΙΑΚΟΣ   ΗΔΟΝΙΣΜΟΣ
φαινεται να επιζει ακομη σε καποιες  ταβερνες που σε πεισμα  των καιρων  επιμενουν.
--Η  συνομιλια , ψυχη του τελετουργικου  του παραδοσιακου  γευματος ,τοσο αναμεσα  στην 
Οικογενεια, οσο και μεταξυ φιλων ,σε θορυβωδεις  χωρους  οπου η Ελλαδα  συνανταται
οι   ανθρωπινες σχεσεις  φερουν  κατ' αναγκη  την σφαγιδα της συμβατικοτητας 
και  της   συντομιας.
Η    Ανθρωπινη  αναγκη  για  εναν μοναχικο  περιπατο  εχει γινει ομηρος  του φοβου ,
καθως και μια κοπιωδης υπερασπιση  της σωματικης  ακεραιοτητας.
Η   γενικη  ΒΙΑΣΥΝΗ οδηγει  σε  γενικη  Παραλυση.
Στα  ταξιδια μας  η μανια  της  βιασυνης  καταργει το τοπιο και αποστραγκιζει  την  χαρα
της  γνωσης.
Κλεινοντας   θα  ηθελα  να  αναφερθω  στο  τραγικο  μεσον  επικοινωνιας  που λεγεται 
ΤΗΛΕΦΩΝΟ.
Για  πολλους  απο  τους  συνανθρωπους μας ,  το παλαι ποτε  μεσον  αμεσης,  επικοινωνιας 
και  πολλακις  βοηθειας  σε  κατασταη  επειγουσας αναγκης,
εγινε  μεσον  ψυχολογικης πιεσης   και   σκαιων  επιθεσεων  που προσβαλουν την  ανθρωπινη
αξιοπρεπεια.
ΦΘΑΣΑΜΕ  ΛΟΙΠΟΝ  ΜΕ  ΔΙΚΗ  ΜΑΣ  ΕΥΘΥΝΗ   ΚΑΘΩΣ  ΑΡΝΗΘΗΚΑΜΕ 
ΝΑ  ΣΤΑΘΟΥΜΕ  ΑΠΕΝΑΝΤΙ  
ΣΤΗΝ  ΟΛΟΚΗΡΩΤΙΚΗ  ΦΤΩΧΕΙΑ.
ΟΙΚΟΝΙΜΙΚΗ   και   ΨΥΧΙΚΗ.